çöp etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çöp etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

İrtifa Kaybı


Erkenden yatacağım bugün, sonra gecenin en güzel yerinde kalkıp yıldızlara bakıcam. Yalnızlığıma dem vururcasına derin bir nefes alıp, tüm acımı kusarcasına geri vereceğim yavaş yavaş, sonra birdaha yapacağım ve birdaha..

Bu da benim hayatımın standart tarifesi oluversin. Sürekli, bir önceki günün tekrarını yaşamaktan iğrenmeye başladım, yeni birşeyler gerekli, vALLAHi bu arayış sonuçsuz kalır ise şayet sonumun hiç de iyi olacağını sanmıyorum. Yalnızlıktan korkuyorum diye sürekli birileriyle konuşma gereği duyuyorum. İnanın kim olduğuna zerre önem vermiyorum. Konuşacak kimseyi bulamazsam, eski sevgililerimden ulaşabilecek durumda olduklarıma mesaj atıyorum. Barışma gibi bir durum söz konusu olmasa bile o an'ı geçirmek için yalvardığım bile oldu. İnsanları böylesine kullanırken, gerçekten sevdiğim bi kıza bunu açıklamak hiç de kolay bir durum değil, siz de hak verirsiniz. Çünkü; düz mantık ile bakıyor olaya, yaptığım şey normal değil kabul ediyorum ancak o da beni anlamaya gayretli değil zaten olay pek de anlaşılacak gibi değil. Korkular sarmış dörtbir yanımı, ne tarafa dönsem cılız bir dal bana doğru sarkmış, sanki kurtulmam için çabalıyor birşeyler, ama mücadeleden vazgeçememe de razı değiller. Hayattan kopmak şuanki yaşantıma göre çok olası bir durum, lâkin yapamıyorum. Hayalini kurduğum yaşantıyı yaşamadan, henüz çabalıyor iken herşeyi çöpe atıp mahvetmek hoş olmaz. Hem henüz ölmedim, yani gerçekleşme ihtimali de hâlâ var. Belli mi olur? Hayata dair belimi kıran şey de tam olarak bu aslında, “umut”. Ya olursa? ihtimali yüzünden harcadım bunca zamanımı. Yanlış duraklarda yıllandım. Hâlâ da akıllanmış bir görüntü çizmiyorum. Ben yokken oluşmuş bu durumlar, bu şartlar. Mecburen kabul ettim/ettirildim. Eksikleri hor görüp ötekileştim. Zaman çok hızlı geçiyor. Ben biryerlere, birilerine tutunmaya çalışırken acınacak bir duruma düşmüşüm meğer, bilmediğin sularda kulaç atmak ne kadar zormuş, oysa ki ‘kişisel gelişim’ adı altında amcalar gayet basit olarak anlatıp duruyorlar yıllardır. Okumuşlar ama cahiliyetleri gitmemiş, yarım gönülle aşk olur mu? Olmaz. Bu yol çok meşakkatlidir, tek başına çıkılmaz. Önce bir yoldaş gerek, o amcalar bu detayı hep atlıyorlar. Dünyanın pis bir yer olduğunu ve orayı sizin temizlemeniz gerektiğine inandırıyorlar. Yahu madem dünya iğrenç bir yer neden milyarlarca yaşayan var? Neden ölümden bu denli korkuyoruz? şahsen ben korkmuyorum. Çünkü ölüm benim için son seçenek değil.

Cehennem


Neden olgunlaşmam için böyle saçma bir acıyı hissetmem gerekiyor?
Ya da hiçlik içinde boğulmuş biri olarak yaşadıklarımı boşverip çöpe mi atmalıyım?

Tuhaftı koşup peşinden gittiğim her kadın, dur! gitme! dedim. Dinlemedi.. Sahi; kuşku ile bakan gözlere ne söylesen boş gelirmiş.. hoş; geri gelmedi birdaha, yine ben gittim ama eskisi gibi koşarak değil, daha sakin.. Koş geri getir geçen zamanı diyorum kendi kendime, en baştan başlama isteği cezbediyor beni ama isteyemiyorum eskisi gibi, henüz kendime söz geçiremiyorken başkasına değiş demek de ne demek? ahh.. Bu duygular beni hergün biraz daha ele geçiriyor ve en büyük destekçisi de içimde susmak bilmeyen o tuhaf ses, herşeye dili dönüyor. Herşey hakkında bilgisi var. Yorum da yapabiliyor. Çok marifetli; ancak bu durum benim aleyhime, kuyumu kazıyorlar, her an herkes itebilecekmiş gibi korkarak yürüyorum sokaklarda, bazen de geriyorum omuzlarımı, delikanlı gibi yürüyorum yaşlı ruhumla, sert bakışlar atıyorum etrafa, ses eden olmadı bu zamana kadar. Oldu ise

de hatırlamıyorum. Aklım pek iyi değil bu aralar, unutkanlığım arttı ve sanırım zamanla daha da kötüleşeceğim, hani hep öyle olur ya.. İyileşmek aklımın ucundan geçmiyor. Gövdesi ha kırıldı ha kırılacak olan bir ağaca tutunmayı kim ister? Kimsesiz gibiyim, annem sağ babam selametle yaşıyor. Ama bu, kendimi yalnız hissetmeme mani değil ki, onlara sevincimi gösteremiyorum. Canım sıkkın olduğunda yanlarına gidip, benim böyle bi derdim var diyip ağlayamıyorum. Herşeyi, hissettiğim herşeyi içime atarak sindirmeye çalışıyorum, bu yüzden yalnız hissediyordum kendimi, taa ki bu yazıyı yazmaya karar verinceye kadar. Yazmak istediğimde koşup kalemimi alıyorum, ağlamak istediğimde yazmaya başlıyorum. Sevincim, mutluluğum, üzüntüm, hayallerim, düşüncelerim hepsini kaleme yansıtıyorum. Kalemin ne yaptığı ile ilgilenmiyorum. Sadece yükümü azaltmanın, rahatlamanın, kısacası kendi çıkarımın peşindeyim. Yani anlayacağınız artık yalnız değilim, kalem dert ortağım oldu. Ya da olamamıştır da ben kendimi kandırma ihtiyacı duyuyorumdur gücüm kalmadığı için, bilmiyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak