Dünyayı ben kurtarayım başkası gelip yaşasın..
Kaskatı kesilip hayal kırıklarını görmezden gelerek geçip gittiğim sonsuzluğa koşsam mı, yürümeye devam mı etsem bilemedim. Bana kehanette bulun demediler, deprem olduğunda yapma, dur! Demediler. Ateş halihazırda yanıyordu, birkaç çıra ve odun koyuverdim. Onlar izlediler, anlamadılar ki farkında da değillerdi.. Göğe yakın, göçke kızıllığın batan güneşe binaen oluştuğunu bile düşünemediler.. Biliyordum. Hislerimin gerçekliğini, aklımın yönergesiz izlenimlerinin saflığını ve tüm bunların bir irade tarafından kudretle yönlendirildiğini gayet aklıbaşında biri olarak biliyordum. Evreler atlıyor, kapı pencere açıkken oluşan cereyan gibi farkettirmeden tepe taklak edecek gücü ellerimizle teslim edip merhamet bekliyoruz. Beklentilerimiz karşılanacak gibi değil, pek mümkün olmayan insanlığın daimi sürecine katkı verecek oluşum evresine gidebilecek miyiz? Görüyorum, birçokları birim ve taraflardan bağımsız, ahmaklıklarına ve yargısal düşüncelerine rağmen edinimler sağlayıp öylesine bir yol izliyorlar.. Köhne kabilesine üye olmayana ne kötü hüzün, samimiyete üslup takviyesi düzeni bozacağı gibi yüzeyselliği de teşvik edecektir. Kısacası, mükemmeliy-etçi olmak zaman kaybıdır. Bu net! İmkânlar kemer sıkma politikası için teşvik paketleri hazırlayadursun, kendi planımı yapmakta ve uygulamaktaki iradi ısrarım devam edecek ve fakat her şey kötüye giderse diye son bir çağrı, dul kadının oğluna yardım edin!



