sus etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sus etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Haziran 2019 Cuma

Bana Hasret Kal!

Dua özlemi bilhassa cinnet öncesi son çıkış 
Sanrılar, karısı ölmüş ihtiyarın zamanla dansı 
Zamansız bir gidişin, katlanılması zor sancısı 
Kalbim malûm, sana kavuşmak taklalar attırır 
Ben ki ne diyarlar gezdim yolum bir sana çıkmadı 
Ben ki ne rüyalar gördüm hevesim hep sende kaldı
Ağlamakta çözüm olsa bari.. 
Neredesin?
Ne yapıyorsun? 
Hiç haberim yok senden, 
Tartışsak da hep, konuşmuş oluyorduk. 
Susunca konuştuğum iç sesimin kulağı sağır, 
Dayanılmaz olduğu vakit sana koşuyorum. 
Aynı şehirde olmak bile rahatlatıcı unsur, 
Akşam vakti benzer müzikler, şiirler arka arkaya..
Bir şekilde yan yanayız. 
Sarkıt saçlarını ruhuma ilişsin telleri 
Mayhoş olduğumuz vakit kur yapardı gençliğin, 
Artık elzem bir durum varlığın, eski bir hikaye başlıklı
Sarılmıyoruz ne zamandır, 
Yüzündeki çillerin sayısını da unuttum.
Geç kalıyorsun dönmek için, 
Özlem hislerime söz sahibi iken gel 
Öyle kolay ki adım attığında koşabilmek, 
Öyle kolay ki yola çıktığında, yolu bitirmek.. 
Sevmeyi deneme artık, bir zahmet sev 
Zevcen oldum de artık, bir rahmet geçmişe.. 
Hep mi hayâl satar bu sarı çocuk? 
Hep mi terk edilişin yerlisi bu sarı çocuk? 
Yabancılaşıyorum. 
Paskalyada 23 nisanı kutluyorum 
Kaybolmuş dengem ve durulmuyor denizim
Katlanmıyorsun, baban ya da kardeşin olmadığımdan,
 İmkân dahilindeki hareketlerime sınırlama getirdin, 
İhtimâl dahilindeki her şey olanaksız gözükmeye başladı 
Evet sorun sensin, Hayır sorun sensizlik  
Uyku sendromu gözümü kapatıyor 
Umudum, gelmeyişine binaen kendimi kaybetmek.. 
Belki platonik ütopyada kıyamet kopar? 
Ya da bir ihtimal daha var, 
O' da ölmek mi dersin ? 

6 Haziran 2019 Perşembe

UMUTKANLIK


Ne zaman bir muzurluk yapsam annem döverdi, ağlardım. Bu sefer de “sus” derdi, “sesini çıkarma!” bu duruma senelerce mağruz kaldım. Her fırsatta bir öncekinin kopyasını yaşadım sanki, ve seneler sonra kötü bir etki oluşturmuş üzerimde, canım yanarken bile ağlayamaz olmuşum. farkettiğimde çok geç'ti.

Geçen zamanla oluşan kuraklıkta da kalbim kurumuş. Meğer ne büyük ihtiyaçmış ağlamak.. süzülen her damla acısını/sızısını dindirirmiş kalbimin, ansızın gelen hüzüne bile sadece tebessüm edebiliyorum. gözlerim dolsa bile dökülmüyor damlalar, körü körüne bağlandım gülümsemeye; gülüp geçmeye, geçip gitmeye, gidip dönmeye, dönüp bıraktığım gibi bulamamaya alıştım! Zaten insanoğlu alışırmış.. hep olduğu gibi, sahi ne geniş varlıklarız. Herşeye alışıyoruz. Herşeyi sindirebiliyoruz. Yahu bir varlık neden bu kadar kabullenir ki olan biten herşeyi? neden “neden?” diye sorduğunda bile boşvermeyi düşünür? körelmiş duygularımızın sömürüsüne bile alışmışız.. Tam bu durumda özeleştiri yapmak gerekirse;

Seveni sevemedik, kalp kırdık, nankörlükte sınır tanımadık, kısır döngüye alet olup hayata aldandık, ölümü unuttuk, özgürlük safsatasını kallâvice yedik, doğruyu aramak yerine yanlış ile mutlu olduk, zaman çok kıymetli diyip her an'ı boşa harcadık.. Böylesine check edinde çıkıyor pisliğimiz ortaya, meğer başımıza gelen herşeyi haketmişiz. Üstelik tüm bunları yapıp, sonra yaptığımızı unutup, “ben ne yaptım ki?” diyoruz. biz aşağılık varlıklarız. Nankör pislikleriz. Ağlanıcak halimize boşveriyoruz. Mutasyona uğramış gibiyiz; kendimde de görüyorum etkilerini, bu beni çok üzüyor. Bu denli etkilere yol açan tepkilere ait karmaşıklıkları çözemiyoruz. Beceriksizleşmişiz. Atalarımızın yüzkarası torunlarıyız. Kitle halinde katledilen insanlara karşı seyredalmışız. Ama herşeye rağmen yaşıyoruz. Yahu dünyaya gelmek, yaşamak ne garip bir seçim; kararı bizde değil ancak sorumluluğu omuzlarımızda, hataya yer yok, ama iyiye meyil de yok. Arap saçına dönmüş dünya, ucunu bulan çeksin sonuna kadar; Bazen çok yorulduğumu düşünüyorum. Kalbimi, beynimi, bedenimi zaruriyeten yormuşum ahmaklığımdan ötürü, bazen yürümeyi unutuyorum. “Hangi ayağımı önce atacağım?” diye düşünürken düşecek gibi oluyorum. Aylarca evde kaldım, sürekli uyudum ama zerre kadar dinlenemedim. Sanırım bu yorgunluk bedenen değil, zihin ve kalp beni heder ediyor. Varlıkları güzel ancak ızdıraplarının şiddeti her geçen gün artıyor. Güçsüz düşüyorum. Dünyam çok karanlık, güneşin yolladığı onca ışın bana ulaşamadan geri dönüyor.Gri şehirde yaşamak bunu gerektirir; yağmuru sevmeli, düşen her damlaya anlam yüklemelisin. Yükümü paylaşacak, derdime ortak olacak kişiyi de bulamadım birtürlü, Sürekli birine ait olma isteği var. Ama yalnızlıktan da kopamıyorum. Ne zaman ikilemde kalsam yanlış olanı seçiyorum. Dünya çok da yaşanılası biryer olmuyor böyle durumlarda, ben de hayallere sığınıyorum. istediğim herşeyi “benim” yapıyorum orada, başlarda iyi geliyor filan ama herşeye ulaşabiliyo olmak çok sıkıcı, korkarım şimdi hak veriyorum dünyaya; önümüze bir “amaç” koyup, tam ulaştığımız sırada daha ileriye çekmesini daha iyi anlıyorum şimdi. Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı sanırım bu durum ama ona daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Ve bunun yanında birşeylerle oyalanma çabası içerisindeyim, klişe olucak ama; her olaydan ona bir pay çıkarır oldum. Çıkarımlarımın doğruluğundan şüphe duymayın lütfen, yazmak avutuyor kalbimi, ben de teselli olmayı amaçlıyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak