6 Haziran 2019 Perşembe

Klişe Mevduatı (Hayattan silikleşmenin siniri ile yazılmıştır.)



Bir günüm diğerini tutsa hesap sorar(..) 
Bir gün semaya yükselip diğer gün magmaya inmek de neyin nesi efendim?

Böylesi tutarsızlık içindeyken bile olasılık hesabına göre her şeyin bir mümkünâtı vardır. Ancak istisnalar her ne kadar kaideyi bozamasalar da varlıklarını her durumda sürdürme özelliğini taşırlar. Ve ben bir istisnayım. İçeride kötü olup da dışarıya hoş gözükmeyi beceremem. Üstünkörü bir kaç laf ile cezbolan kulaklarım, sesine hasret kaldığından beri duyduklarından hoşnut değil. Ve okumuyosun da kadın! Artık ne yazarsam haberin yok. Halimden hatırımdan, yarınlara bakışımdan ve aldığım nefesten zerre kadar haberin yok. Üşüyorum.. Yağmur da başladı. Her şeyden anlam çıkarmak tam bir saçmalık, ama ihtiyacım var. Malesef ihtiyaçlarımı ben belirlemiyorum. Ne nefes almak istedim, ne de yemek yemeyi; sıkı sıkıya bağlı bir ailem olsaydı şayet, gri bulutlar altında bile baharı yaşardım. Neyse ki baharı sevmiyorum da bu durum ön plâna çıkmıyor. Çıkarımlarım konusunda çok da başarılı değilim, biliyorum. Kıt görüşlüymüşüm meğer, yazmaya başlayınca farkettim ki bir merkezin etrafında dönüp duruyorum. Birileri heva hevesine kapılmışken benim dünyayı kurtaracakmışçasına düşüncelere dalmam, sorumluluk hissetmem, kendimi bir şey sandığımdan değildir umarım. Kalbim sprinter gibi, durdurabilene aşık olsun. hızlandıran da bir aşktı, dengeyi bulmuş olurum. Madem dünya bir yarış sahnesi, benim de kazanımlarım olsun. İşe girip çalışayım en azından, ama çalıştırmıyorlar. Neden? Çünkü hastaymışım. Ya hu hasta olduğum için elimden tutup, hoş görmeniz gerekmez mi? İnsan(lık) kalmamış. Dünyanın bencil düzenine ayak uyduramıyorum. Bu düzen bana ters, bir bana değil elbette, yorgun geldiğini yoksayarak birfiil koşmadan dinlenmene izin vermiyor. Dünyaya yollandığım 'aile' içerisinde bir uhu, pirit, çift taraflı bant hatta japon yapıştırıcısı görevi görüyorum. Ben olmasam şayet annem evi terkeder. Babam biraz daha sapıtır ve babaannem de halamların yanına gider. Yaşım 21 iken sorumluluğumun büyük olması, fatihin ruhuna münhasır olmamı icap etmez mi? Ama öyle bir şey yok! Bu sorumluluğun altında ezildiğim aşikâr, içimdeki girdap beni yutmaya kararlı, ben kararsızım. herşeyin ortasında kalmak gibi bir huy geliştirdim. kesinlikle baş ağrıma sebep de budur. Düşünerek biryere varamıyorum. Laf ile gemimi yüzdüremiyorum. Elim kolum bağlı iken çaresizliğe sığınıyorum. Rüzgâr sarılıyor bedenime, tenime her dokunuşunda biraz daha kuruyup katılaşıyorum. Yeni bir renk, bir hava akımı bulsam hemen karışıp ona bürüneceğim. Bir başıma çok anlamsızım. Anlattıklarımı anlayan da yok. Çözüm için öneri sunan da yok. Umursayan da yok.

Bataklığa düşmüş hissediyorum bedenimi, bunca çırpınışım, yakarışım, feryadım.. Herşey sonuçsuz kalıyor. Bir dal için, tutunabilecek bir dal için öylesi bir arayış içerisine girdim ki; ölüyorum yahu, yaşamanın hissine, birey olarak olgunlaşıp boyut atlamam gerektiğine inanarak(ama hiçbir şey yap(a)mayarak) ölüyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak