hiç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hiç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Haziran 2019 Cuma

S. J. V.

Yaşarsam eğer
Hiç sırası değil
Önceliğim farklı
Değiştiğimi gör!

Gençliğime aldan
Çocuksu yanımda dinlen
Ruhunu okşayışımda mayış
Olgunluğumda uyuyakal

Akarmış su, bulana kadar yolunu
Ataerkil yapı benimle bozuldu
İradeyi tekelimde topladım
Ferman da benim hüküm de benim!

Kendimden emin konuşmak 
Geçiştirmeden açıklamak
Uzun uzadıya irdelemek
İhtimâl bırakmamak istiyorum

İhtimâl demişken, seçenek değil
Olur ya olmazların olacağı tutar
Otursam kalkamam, ayakta konuşalım
Uykum geldi, gözlerim yaşlı

Çamura bulanmış çamur
Akarı-kokarı çok ve biraz da olsa
Pak çıkma çabası gösterdi karşına
Kıymeti anlaşılmasa da şahit olan var!

Dost

Dostum, insanların anlatmak/aktarmak istediği bir çok şey var. Ben de bunları dinlemekten/anlamaktan, bir şeyler paylaşıyor olmaktan büyük haz alıyorum. Hiç tanımazken, ani gelen samimiyetin bizi sarması ve dostluğumuzu oluşturup pekiştirme aşamasına geçmiş olması da oldukça güzel ve estetik bir duruş sergiliyor. Tanımadığın biriyle dertleşmek te oldukça kolay, hemen her konuyu ortaya döküp her şeyi dile getirerek tüm açılardan ele almak çok daha zahmetsiz oluyor. Seri katil olmak, bir zamanlar hayâlim idi. Yaşamayı haketmeyen, hayatın değerini zerre kadar bilmeyen ama oksijen tüketiminde değer bilen kadar sarfiyata sebep olan bir çok insanı ortadan kaldırma fikri zihnimde büyük yer kaplıyor ve halâ da bir ihtimâl olarak varlığını sürdürüyor. Lâkin buna karşın, ben kimseyi öldüremem! Ama bir kadının canına kastettim! Kastetmekle de yetinmedim, belki de öldürdüm! Cesedinden kurtulmam gerekiyordu ve bir çok delilden.. Hepsini halletmek biraz zamanımı aldı ama üstesinden geldim. Halâ bazen hatırıma gelir o anlar, duygulanırım ama içimde hisseder, yaşar ve konuşmam. Bu düşüncelerden çıkamıyorum! Bazen, keşke sevgili olaylarına hiç girmeseydim diyorum kendi kendime, bir kardeşim olsaydı salak saçma günahlara girmek yerine onu mutlu ederdim. Çocukluğundan kendim eğlenir, büyümüşlüğün elverişli imkanlarını ona sunardım. Garip ama daha mantıklı bir davranış gibi geliyor. Bilmiyorum. Bilmek zor zanâat, beceremiyorum. " Keşke" diyorum ama bunu deyişime de içerleniyorum. Çünkü, ben onu sokakta bulmadım! Derin denizlerin dibindeki istiridyenin içinden çektim çıkardım! Bunca çaba sarfedip, emek verdim. Hepsini boşveriyor olmak ta emeğe/kendime saygısızlık gibi geliyor. Her ne kadar okumasan da divanen olayım mı kadın ? Kifayetsiz kelimelerin egzantirik triplerinden pay alarak, pak çıkmak çok ta kolay bir durum olmasa gerek lâkin varlığındaki rahatlık ve şehvetüyatın zahiri manâsının derinliğinde bir balık gibi yüzüyor olabilmek, tam tıkırında işleyen motorun parçası olmak ya da müthiş koreografi gösterisi sunan bir ekibin üyesi olmak gibi ruh ve ritim ile büsbütün başarmışlığın mutluluğuna ermiş olmak demektir. Terslenip. dışlandıkça yıpranmıyor, umutsuzluk gemisine mürettebat olmuyor değilim. Yine de içten içe mücadelemi de sürdürüyorum. İkilem her an'ıma işlemiş vaziyette! Sürekli arada kalmalar, iki zıtlığı birlikte idare ediyor olmalar falan, kendime yazık ediyorum. Kurtulmak için de bir başkasından yardım isteyip, tekbaşınalığı da savunuyorum. Yine bir ikilem, iççöküş ve korkarım ki bu döngü bitmeyecek! 

Bucak


Her köşe hüsran dolu
Her bucak rüya unsuru
Her kaçamak bir suçlu
Her anında hiç yoktur. 

6 Haziran 2019 Perşembe

İyi Ki

Sonra; "iyi ki varsın" 
dedi. 
Dünyaya geldiğime hiç bu kadar sevinmemiştim.

Cehennem


Neden olgunlaşmam için böyle saçma bir acıyı hissetmem gerekiyor?
Ya da hiçlik içinde boğulmuş biri olarak yaşadıklarımı boşverip çöpe mi atmalıyım?

Tuhaftı koşup peşinden gittiğim her kadın, dur! gitme! dedim. Dinlemedi.. Sahi; kuşku ile bakan gözlere ne söylesen boş gelirmiş.. hoş; geri gelmedi birdaha, yine ben gittim ama eskisi gibi koşarak değil, daha sakin.. Koş geri getir geçen zamanı diyorum kendi kendime, en baştan başlama isteği cezbediyor beni ama isteyemiyorum eskisi gibi, henüz kendime söz geçiremiyorken başkasına değiş demek de ne demek? ahh.. Bu duygular beni hergün biraz daha ele geçiriyor ve en büyük destekçisi de içimde susmak bilmeyen o tuhaf ses, herşeye dili dönüyor. Herşey hakkında bilgisi var. Yorum da yapabiliyor. Çok marifetli; ancak bu durum benim aleyhime, kuyumu kazıyorlar, her an herkes itebilecekmiş gibi korkarak yürüyorum sokaklarda, bazen de geriyorum omuzlarımı, delikanlı gibi yürüyorum yaşlı ruhumla, sert bakışlar atıyorum etrafa, ses eden olmadı bu zamana kadar. Oldu ise

de hatırlamıyorum. Aklım pek iyi değil bu aralar, unutkanlığım arttı ve sanırım zamanla daha da kötüleşeceğim, hani hep öyle olur ya.. İyileşmek aklımın ucundan geçmiyor. Gövdesi ha kırıldı ha kırılacak olan bir ağaca tutunmayı kim ister? Kimsesiz gibiyim, annem sağ babam selametle yaşıyor. Ama bu, kendimi yalnız hissetmeme mani değil ki, onlara sevincimi gösteremiyorum. Canım sıkkın olduğunda yanlarına gidip, benim böyle bi derdim var diyip ağlayamıyorum. Herşeyi, hissettiğim herşeyi içime atarak sindirmeye çalışıyorum, bu yüzden yalnız hissediyordum kendimi, taa ki bu yazıyı yazmaya karar verinceye kadar. Yazmak istediğimde koşup kalemimi alıyorum, ağlamak istediğimde yazmaya başlıyorum. Sevincim, mutluluğum, üzüntüm, hayallerim, düşüncelerim hepsini kaleme yansıtıyorum. Kalemin ne yaptığı ile ilgilenmiyorum. Sadece yükümü azaltmanın, rahatlamanın, kısacası kendi çıkarımın peşindeyim. Yani anlayacağınız artık yalnız değilim, kalem dert ortağım oldu. Ya da olamamıştır da ben kendimi kandırma ihtiyacı duyuyorumdur gücüm kalmadığı için, bilmiyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak