mizantrop etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
mizantrop etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

22 Nisan 2020 Çarşamba

Uzlet


Ucu bucağı görünmeyen, tükenmez yolları bir bulsam 
Ah bir gidebilsem şu diyardan 
Feryada tabi oldurulan kalbim bir sussa 
Güleceği yok elbette, lâkin ifadem  

Ruh halim inzivaya girdiğiyle çıksa 
Resetlenme misali kendini kendinde bulsa 
Zihin çalkantısını dindirip durgunlaşsa 
Güleceği yok elbette, lâkin ifadem 

1 Haziran 2019 Cumartesi

MazoMiza

Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı bu durum ama sana daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Sürekli bir şeylerle oyalanma gereği duyuyorum, beklemek zor, uyumak daha zor. Her şey seni hatırlatıyor, her olaydan sana bir pay çıkarır oldum, şizofreniye bağladım; varlığını yanımda varsayıp seni yaşıyorum haberin olmadan. Başımın dünya yörüngesine ayak uydurmaya çalışmasına bir anlam verememekle birlikte katlanıyorum olabildiğince, bilerek kötüye sevk ediyorum kendimi, çocuklar gibi trip yaptığımı düşünme hemen, sensiz mutlu olmak çok canımı yakıyor. Korkuyorum bir başkası alacak diye yerini,birilerine koşmuyorum. Ancak; kader işte, belli mi olur ne zaman ne yapacağı! Gri bulutlar kaplamış göz kapaklarımı, şimşekler çakıyor zihnimde, her an dökülebilirim gözlerimden damla damla, ve dayanamam bu akıntıya kapılıp giderim.. Kapıldım ve gittim, yirmi yaşında bir gencim ben, genç olduğuma bakmayın babama babalık yapacak kadar büyüğüm aslında. Ailemin her ferdini ellerimle toprağa gömüp yine de dimdik duracak kadar da olgunlaştım. Yaşanmış hiçbir şey boşuna değildir, deyip ders çıkarma içgüdüsü güttüm hep, sonunu tahmin edin! Tabii ki hüsranla sonuçlandı, ne yani bir de ders mi çıkaracaktım? Ben yıllardır varlığımın önemli olmadığı bir hayatı yaşamaya çalışıyorum. Düzgün biri olamadım, bilincindeyim.. Düzelmek için birine ihtiyaç duymak istedim hep, ki ben genelde yalnızdım. Kafamı toplayamadım hiçbir saat, başka bir şey yapma ihtimalini de akıl etmedim. Veryansın etmek kolayıma geldi, kime derdimi anlatma gafletinde bulunsam hep öğüt duyarken buluyorum kendimi, sanki tek tecrübe eden onlar’ da, bir ben hasbelkader yaşıyormuşum gibi, sıkıyor insanlar. Mizantropik bir düşünceyi benimsemiş duygularımın etkisinden çıkamıyorum. Hatta çıkmak istediğimde, diğerleri tarafından geri itiliyorum. Sükût; her zamanki gibi yine tek çıkar yol gibi, ama ben yazmayı tercih ettim, zor da olsa.  Saçlarım oldukça kısa ve biçimsiz duruyor, ancak sakallarım bihayli uzadı. Böyle olunca otobüste kimse oturmuyor yanıma, ışid militanı sanıyorlar sanırım, yüzüme dahi bakmıyorlar. İnsanlara algı operasyonu yapıp kötü insanlar tek tip imiş gibi muamele yaptırıyorlar. Ben ve benim gibiler de damgalanmış oluyor. Ama moda adı altında uzatılınca gayet hoş ve çekici oluyormuş, e ne de olsa sakal erkeğin makyajıdır. Entel heriflerin böylesine iki yüzlü söylevlerine de hemen destek veriyor şakşakçılar, ne kadar içler acısı bir durum.. Ha bir de, yürürken sağa sola sallanıyormuşum. Belki de sırf bu yüzden sevememiştir beni, komik görünüyor sonuçta, olmadı diğmi? bu bahane de yerini bulmadı. Sebepsizce sevmediğini kabullenemiyorum. Kabullenmek istemiyorum. Acizliğimin de bir sınırı var bu kadar yüz veremem, resmen geleceğim adına kumar oynuyorum. Umarım yarın uyanırım, kurduğum hayaller, kurgusunda etkim olmadığı halde yaşadığım şeyler, dinlediğim müzikler, okuduğum-yazdığım şiirler-sözler-kitaplar, aldığım ve verdiğim nefesler, ansızın gelen hüzün ve bazen de gülme isteği.. yani varlığı olan herşey kafamın içinde, gerçekte bir şey olduğu yok! Bazen beynimi kontrol etmeye çalışıp, bir şey düşünmeden bir kaç dakika geçirmeye çalışıyorum. Ömrümden ömür gidiyor sanki; ama yine de bir şeyler düşünüyorken buluyorum kendimi, engel olamıyorum. Eğitim durumumu sormuyor artık insanlar, muhasebeciyim deyince hafif bir tebessümle daha iyi davranmaya odaklanıyorlar. Toplum arasında yer edinmek böyle oluyormuş meğer, mesleğin varsa tamamdır. Adamlık para etmiyor bu devirde, düşüncelerime göre yanlış bir dönemde geldiğimi düşünüyorum dünyaya lâkin ALLAH böyle uygun görmüş ise bu konuda başka bir laf etmem benim yüzsüzlüğüm olur. Öksüzlüğümü gizleyemiyorum son birkaç yıldır. İnsanlar ilgiye duyduğum hasretliği her fırsatta kullanmaya başladılar, ufacık bir tebessüme ısınan kalbimi delik deşik ettiler de uslanmadılar. Korkuyorum! hayatıma yeni giren insanlardan, korkularımla yüzleşmekten de kaçındım hep, olası bir durum halinde küçük düşmek ruhuma ağır gelirdi/gelmiştir de; keşke o da gelseydi. İçi, dışına yansıyacak kadar güzel biriydi. İhtişamı bu dünya için gereğinden fazlaydı, ben de fazlalığı oluverdim. Olmuşla ölmüşe çare yok demiş atalarımız. Ne çaresizlik ama ..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak