kalem etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kalem etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Haziran 2019 Cuma

Meyus Nekir

Kime dökeceğiz içimizi?
Kimde bulacağız kendimizi?
Kimden yana olacak kararlarımız?
Kime meyledecek fikirlerimiz?

Herkesler yolunu bulup düzenini kuruyor
Her defasında aynı durumdan muzdaribim, galiba seçeneği yok
Hermeneutik çözüm değil, ama gözle görülür bulgu yok 
Her şeyden soyutlaşan bir varlık ben, sanki yok

Canhıraşvaari nefeslerim son bulmuyor
Bercestecik bir kimse var oldurulmuyor
Hicrana hapis nekir ahvali ne hoş
Dilhun güzel tanımlama, sukûtuhayâl hemdemim yok

Münzeviyata itilmiş içim, içimi yer
İhtişamdan ırak dışımı, dışarıdan dışlarlar
Elim oluyor insan, kalem sürter gibi eskiz defterine
Lâlüebkem bakıyorum, bakakalıyorum ummaz rüya

6 Haziran 2019 Perşembe

Cehennem


Neden olgunlaşmam için böyle saçma bir acıyı hissetmem gerekiyor?
Ya da hiçlik içinde boğulmuş biri olarak yaşadıklarımı boşverip çöpe mi atmalıyım?

Tuhaftı koşup peşinden gittiğim her kadın, dur! gitme! dedim. Dinlemedi.. Sahi; kuşku ile bakan gözlere ne söylesen boş gelirmiş.. hoş; geri gelmedi birdaha, yine ben gittim ama eskisi gibi koşarak değil, daha sakin.. Koş geri getir geçen zamanı diyorum kendi kendime, en baştan başlama isteği cezbediyor beni ama isteyemiyorum eskisi gibi, henüz kendime söz geçiremiyorken başkasına değiş demek de ne demek? ahh.. Bu duygular beni hergün biraz daha ele geçiriyor ve en büyük destekçisi de içimde susmak bilmeyen o tuhaf ses, herşeye dili dönüyor. Herşey hakkında bilgisi var. Yorum da yapabiliyor. Çok marifetli; ancak bu durum benim aleyhime, kuyumu kazıyorlar, her an herkes itebilecekmiş gibi korkarak yürüyorum sokaklarda, bazen de geriyorum omuzlarımı, delikanlı gibi yürüyorum yaşlı ruhumla, sert bakışlar atıyorum etrafa, ses eden olmadı bu zamana kadar. Oldu ise

de hatırlamıyorum. Aklım pek iyi değil bu aralar, unutkanlığım arttı ve sanırım zamanla daha da kötüleşeceğim, hani hep öyle olur ya.. İyileşmek aklımın ucundan geçmiyor. Gövdesi ha kırıldı ha kırılacak olan bir ağaca tutunmayı kim ister? Kimsesiz gibiyim, annem sağ babam selametle yaşıyor. Ama bu, kendimi yalnız hissetmeme mani değil ki, onlara sevincimi gösteremiyorum. Canım sıkkın olduğunda yanlarına gidip, benim böyle bi derdim var diyip ağlayamıyorum. Herşeyi, hissettiğim herşeyi içime atarak sindirmeye çalışıyorum, bu yüzden yalnız hissediyordum kendimi, taa ki bu yazıyı yazmaya karar verinceye kadar. Yazmak istediğimde koşup kalemimi alıyorum, ağlamak istediğimde yazmaya başlıyorum. Sevincim, mutluluğum, üzüntüm, hayallerim, düşüncelerim hepsini kaleme yansıtıyorum. Kalemin ne yaptığı ile ilgilenmiyorum. Sadece yükümü azaltmanın, rahatlamanın, kısacası kendi çıkarımın peşindeyim. Yani anlayacağınız artık yalnız değilim, kalem dert ortağım oldu. Ya da olamamıştır da ben kendimi kandırma ihtiyacı duyuyorumdur gücüm kalmadığı için, bilmiyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak