Bugün gavura kızıp oruç bozuyorum.
Günah olduğu aşikâr, ama her durakta uğradığım hüsranın da bir son bulması gerek..
Bir çok çuval inciri berbat etmekle yetinseydim, yine de bir çıkış yolu bulma olasılığım olabilirdi.
Artık yok.
Uzun zamandır bir baltaya sap olma amacı güdüyorum. Velhasıl ne kader yüzüme güldü, ne de RABBım bahtımı açık etti. Bir şeylerin elimde olmadan oluşuyo olmasını kimselere aktaramadım, bu yüzden insanlara tahammülüm kalmadı. Hasta olduğumdan çalışmamalıyım; çünkü hastayım, normâl insan gibi yaşamayı haketmiyorum. Tipim de güzel değil hatta komikmiş; yalnızlığıma kılıf bulma çabalarındayım. Aşûre çorbası misali ne ararsan biraz-biraz var. Bunlara dert demek de ağır bir tanım olurdu, o yüzden takıntı diyip geçiştiriyorum. Bunlardan vazgeçmek de kolay iş değil, zor olduğuna inandığım için de yapmayı hiç denemedim. Ben bir denek değildim ama sürekli kullanıldım. Ben bir şey kaybetmedim, onlar da bir şey kazanmadı. Nefes alıp vermek gibi olan ana yemeğin yanına aperatif olarak bir şeyler yaşamış oldum sadece.. Memnun muyum? Elbette değilim, ulan iki defa sarılmakla nasıl doyayım ona? 7 / 24 hissetsem de nefesini, yine eksik birşeyler bulur doyamazdım. Ona fazla değer verdim fakat kâr etmedi. Başkasından bekliyordu, o da bu beklentiye cevap vermedi. Biz ikimiz ortada kaldık, diğer çocuksa çekip gitti. Yine bir günün son saatlerine öfke ile girdim. Haluk Bilginerin de dediği gibi; benim sinire meylim vALLAHi dertten. Birilerine, bir çok kişiye hatta herkese karşı bir mahcubiyet içinde olmaktan nefret ediyorum.İstem dışı bir şekilde sürekli aynı konuları tekrar tekrar düşünce süzgecimden geçirip kefenlemeden gömüp, biraz zaman sonra yeniden canlanmasına zemin hazırlıyormuşcasına kendimi yiyip bitirmekten bıktım usandım. Bir arpa boyu yol gidemedim çünkü bir korkuya sahibim.. Bu; umutsuzluk diye bir tanımla genellenmiş, imtina-i vageçmişlik.. Böylesi bir ikilemde kalmış iken de kesin bir yargı ile karar vermek ahmaklık olurdu bariz şekilde.. Ki ben halâ onun diğerlerinden farkı ne bilmiyorum. Farkındalığımın sınırlarını genişleteyim derken aştığım haddimin beni bilgisizliğimle yüzleşmeye ittiğini de inkâr edemem. Soğuk su ile banyo yapamadım hiç, oysa ki çok faydalıymış kalp ritmini filan falan düzenliyormuş, Sıcağı merhamet ya da samimiyet diye adlandırırsak, insanlarda bulamadıklarımı suda yaşar oldum. İçimi ısıtan şey; birinin sarılmasından ya da birinin sesini duymamdan çok, suyun sıcaklığı oldu! Tenime her dokunuşunda beni önemsediğini sevdiğini.. yok yok o kadar yemedim kafayı, ama bir insanın hissettirmediklerini hissettirdi işte bana da bu düştü nasip yağmurundan.. Nasip; çok dobra bir şeydir. yaptığımız her hatanın karşılığını anında verir ve bulduğu her fırsatta bize sırt dönen müthiş takıntı mensubudur. Biz kimiz? Ben, ayağa kalkmaya fırsat bulamayan düşengeç biriyim. Kalktığım olmuştur ama bir yere takılıp yeniden düşmüşümdür. Sakarlık işte, böyle benim gibi olan bir yığın insan var. (ergenleri saymıyorum) Hepsinin adına ben konuşuyorum. kuşkularımız olduğu için çok da konuşkan tipler değiliz aslında ama birinin tüm olan bitenleri dile getirmesi gerek, çünkü anlamıyorsunuz. Halden anlamıyorsunuz. Çaresizleşiyoruz. Çare sizsiniz safsatasına yeni basamaklar dizmeye de çalışmayın sakın! Çare hiçbir zaman insanın kendisi olamaz. İnsan, tek başına anlamı olmayan bir varlıktır. Bu yüzden çare, diğer yarımızdır. Eksik olan, ömrümüzü aramakla geçirdiğimiz, çok defa bulduğumuzu sandığımız.. Bir başımıza nefes alıp verirken gecenin ürküten heybetine karşı, ancak o zaman anlarsın tekbaşınalığın anlamsızlığını ve eksik parçanın kıymetini..
Fakirim ben.. Yaşadığım tek zenginlik, ilk okuldayken annemden çaldığım paralarla okuldaki herkesten daha fazlasını harcıyor oluşumdu. Sonra marketten toybox çalmaya başladım. Birinin parasını ödeyip diğerini çalıyodum. Böyle de kahrolası bi çocukluğa sahibim, hayatımın geri kalanı nasıl yolunda gidebilir ki? Gitmedi de zaten, sevdiğim kız gitti. Aldığım nefes gitti ama ben o yola hiç giremedim. Klişe edebiyatı seni sıkıyor olabilir ama bu konuları klişe haline getiren ergenleri popüler yapmadan önce düşünecektin. Düşüncesizliğinin acısını benden çıkarmaya da çalışma, on senedir yazıyorum ve ergen diye yaftalanamam. Yaram yok ama gocunuyorum. Standart tarife üzerine nefes alıp vermek yerine bu tür şeyleri ekşın adı altında uyguluyorum. Ve çocukken yaşın çok da bi önemi yoktu. amaçsızca uçurtma uçurup top peşinde koşardık. Velhasıl büyüme hormonları işbaşı yapmış ve boy atmaya başlamıştık filan, hâl böyle olunca da yaş itibari ile büyük olana abi deme isteği geliyor. En azından bende öyle oldu. 2 yaş büyük hala oğluna abi deme ihtiyacı duydum ve dedim de; kardeşlikten terfi edeceğimizi sanırken ben, kardeş değilmişiz gibi oldu. Abi dedikçe onun ortamı, arkadaşları ve davranışları değişti. Yabancılaşmıştık.. Ve halâ da düzelmedi.
Eğer bir abiniz var ise kardeş olmanızı dilerim.
Uzun zamandır bir baltaya sap olma amacı güdüyorum. Velhasıl ne kader yüzüme güldü, ne de RABBım bahtımı açık etti. Bir şeylerin elimde olmadan oluşuyo olmasını kimselere aktaramadım, bu yüzden insanlara tahammülüm kalmadı. Hasta olduğumdan çalışmamalıyım; çünkü hastayım, normâl insan gibi yaşamayı haketmiyorum. Tipim de güzel değil hatta komikmiş; yalnızlığıma kılıf bulma çabalarındayım. Aşûre çorbası misali ne ararsan biraz-biraz var. Bunlara dert demek de ağır bir tanım olurdu, o yüzden takıntı diyip geçiştiriyorum. Bunlardan vazgeçmek de kolay iş değil, zor olduğuna inandığım için de yapmayı hiç denemedim. Ben bir denek değildim ama sürekli kullanıldım. Ben bir şey kaybetmedim, onlar da bir şey kazanmadı. Nefes alıp vermek gibi olan ana yemeğin yanına aperatif olarak bir şeyler yaşamış oldum sadece.. Memnun muyum? Elbette değilim, ulan iki defa sarılmakla nasıl doyayım ona? 7 / 24 hissetsem de nefesini, yine eksik birşeyler bulur doyamazdım. Ona fazla değer verdim fakat kâr etmedi. Başkasından bekliyordu, o da bu beklentiye cevap vermedi. Biz ikimiz ortada kaldık, diğer çocuksa çekip gitti. Yine bir günün son saatlerine öfke ile girdim. Haluk Bilginerin de dediği gibi; benim sinire meylim vALLAHi dertten. Birilerine, bir çok kişiye hatta herkese karşı bir mahcubiyet içinde olmaktan nefret ediyorum.İstem dışı bir şekilde sürekli aynı konuları tekrar tekrar düşünce süzgecimden geçirip kefenlemeden gömüp, biraz zaman sonra yeniden canlanmasına zemin hazırlıyormuşcasına kendimi yiyip bitirmekten bıktım usandım. Bir arpa boyu yol gidemedim çünkü bir korkuya sahibim.. Bu; umutsuzluk diye bir tanımla genellenmiş, imtina-i vageçmişlik.. Böylesi bir ikilemde kalmış iken de kesin bir yargı ile karar vermek ahmaklık olurdu bariz şekilde.. Ki ben halâ onun diğerlerinden farkı ne bilmiyorum. Farkındalığımın sınırlarını genişleteyim derken aştığım haddimin beni bilgisizliğimle yüzleşmeye ittiğini de inkâr edemem. Soğuk su ile banyo yapamadım hiç, oysa ki çok faydalıymış kalp ritmini filan falan düzenliyormuş, Sıcağı merhamet ya da samimiyet diye adlandırırsak, insanlarda bulamadıklarımı suda yaşar oldum. İçimi ısıtan şey; birinin sarılmasından ya da birinin sesini duymamdan çok, suyun sıcaklığı oldu! Tenime her dokunuşunda beni önemsediğini sevdiğini.. yok yok o kadar yemedim kafayı, ama bir insanın hissettirmediklerini hissettirdi işte bana da bu düştü nasip yağmurundan.. Nasip; çok dobra bir şeydir. yaptığımız her hatanın karşılığını anında verir ve bulduğu her fırsatta bize sırt dönen müthiş takıntı mensubudur. Biz kimiz? Ben, ayağa kalkmaya fırsat bulamayan düşengeç biriyim. Kalktığım olmuştur ama bir yere takılıp yeniden düşmüşümdür. Sakarlık işte, böyle benim gibi olan bir yığın insan var. (ergenleri saymıyorum) Hepsinin adına ben konuşuyorum. kuşkularımız olduğu için çok da konuşkan tipler değiliz aslında ama birinin tüm olan bitenleri dile getirmesi gerek, çünkü anlamıyorsunuz. Halden anlamıyorsunuz. Çaresizleşiyoruz. Çare sizsiniz safsatasına yeni basamaklar dizmeye de çalışmayın sakın! Çare hiçbir zaman insanın kendisi olamaz. İnsan, tek başına anlamı olmayan bir varlıktır. Bu yüzden çare, diğer yarımızdır. Eksik olan, ömrümüzü aramakla geçirdiğimiz, çok defa bulduğumuzu sandığımız.. Bir başımıza nefes alıp verirken gecenin ürküten heybetine karşı, ancak o zaman anlarsın tekbaşınalığın anlamsızlığını ve eksik parçanın kıymetini..
Fakirim ben.. Yaşadığım tek zenginlik, ilk okuldayken annemden çaldığım paralarla okuldaki herkesten daha fazlasını harcıyor oluşumdu. Sonra marketten toybox çalmaya başladım. Birinin parasını ödeyip diğerini çalıyodum. Böyle de kahrolası bi çocukluğa sahibim, hayatımın geri kalanı nasıl yolunda gidebilir ki? Gitmedi de zaten, sevdiğim kız gitti. Aldığım nefes gitti ama ben o yola hiç giremedim. Klişe edebiyatı seni sıkıyor olabilir ama bu konuları klişe haline getiren ergenleri popüler yapmadan önce düşünecektin. Düşüncesizliğinin acısını benden çıkarmaya da çalışma, on senedir yazıyorum ve ergen diye yaftalanamam. Yaram yok ama gocunuyorum. Standart tarife üzerine nefes alıp vermek yerine bu tür şeyleri ekşın adı altında uyguluyorum. Ve çocukken yaşın çok da bi önemi yoktu. amaçsızca uçurtma uçurup top peşinde koşardık. Velhasıl büyüme hormonları işbaşı yapmış ve boy atmaya başlamıştık filan, hâl böyle olunca da yaş itibari ile büyük olana abi deme isteği geliyor. En azından bende öyle oldu. 2 yaş büyük hala oğluna abi deme ihtiyacı duydum ve dedim de; kardeşlikten terfi edeceğimizi sanırken ben, kardeş değilmişiz gibi oldu. Abi dedikçe onun ortamı, arkadaşları ve davranışları değişti. Yabancılaşmıştık.. Ve halâ da düzelmedi.
Eğer bir abiniz var ise kardeş olmanızı dilerim.
