Gözlerinle doğru orantılı hücrelerin, küçük bir tebessümünden yaptım bu çıkarımı..
Meselâ, her organına bir rol verilmiş ve kağıdını alan ezberine başlamış, bir damar başıboş kalmış, "kendine bir iş bul!" denmiş o da gidip, gözlerinle çenenin, dudaklarınla doğru orantıda çalışan kasların -gülme- reaksiyonu verdiği an ki gerilen kasın arasında köprü olmuş, farketmem zor değildi ama herkes fark edemeyebilir(farkeder ama önemsemez), farkedenler de olabilir. Hayat hep böyle de geçmeyebilir ama şuan burdayız ve bunu anlatıyorum ve sen de okuyorsun. Tadını çıkarmak dururken başka şeylere odaklanmak ayıp olmalı! İncecik zarlar bir çok organı, bir çok yapıyı hatta bütün hücreleri bir arada tutabilecek gücü ve iradeyi ortaya koyabiliyorsa, incecik detaylar da biz sevgi dolu insanlar için bir çok şeyi elverişli kılmalıydı. Yanında olsam, yüzüne baksam, bunları söyleyemem ki! Nutkum tutulur belki ama tutulmasa bile tutukluk yapar. Kekelememancak doğru düzgün düşünemem de, odaklanamam ki; bir kaç haftalık kuzu kırda nasıl gezer gezinir bir oraya bir buraya nasıl koşar düşer kalkar ve yorulmazsa, aklım da, buna benzer bir durumda olur. sakin kalmaz. Önce çalışayım sonra olacaklara bakarım demez. Öpsem mi ? Sarılsam mı ? Çekingen kalıp utandığımı belli etsem istemediğimi mi düşünür ? Veya saldırmalı mıyım açgözlü aslan gibi, o zaman da ürkütür müyüm ? Nefes alırsam ağırdan mı almış olurum ? Nefessiz kalırsam telaşımdan mı olmuş olur ? Diye düşünüp durur da durmak bilmez. Yanındayken bu çetrefilleri aşmak, bu cümleleri kurmak çok zor.Okumuyorsun! Ama okuyorsan eğer, şuan buradaysan, her kelimeye binlerce anlam yükleyip estetik kafiyelerin kaliteli kelimelerle bezendiği dizeler haline getirip sana yazabilirim. Bunu gözüm kapalı yaparım!
hakkımda
Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak