19 Aralık 2020 Cumartesi

Yetememek

 

Pektabii ben de her şeyi - herkesi boşverip kendim çalar kendim oynarım
da birisinin beni parmağıyla gösterip "hayattasın!" demesi gerekiyor. Onca
kişinin vermiş olduğu aklı elimin tersiyle itip hissiyatımın peşinden
koşmaya devam edeceğim. Kafamda çatallı yollarla bezenmiş sorular var.
Nereye ulaşmak istediğimi bilmeme rağmen hangi yönden gideceğime
yönelik tahminim, saksıdaki çiçeğin güneşle dansı misali değişkenlik
gösterip, tutarsızlığın ihtişamına parmak bandığı için çekimser kalıyorum.
Halden anlayan insanlara anlatmak gerekir, anlayacaklardır fakat akıl vermelerine izin verme!
Seviyor olmak yetmiyor.
Sadık olmak yetmiyor.
Dürüst olmak yetmiyor.
Düzgün olmak yetmiyor.
Yetinmeyi bilmeyene hangi şartları sağlarsan sağla yetemiyorsun.
Üstü kapalı mı anlatıyorum ki anlaşılamıyorum? Yoksa anlayıp
umursamayanların arasında debeleniyor muyum? Birinin
karşıma geçip duygusal mantığı kurgusal gerçeklikle birlikte
sunacağı yok ve beklentiler başka bahara kalışlarını boynu bükük
şekilde izliyorlar. Bir de okumaz oldun! Oturup düşünmüyorsun da..
Sokaklarda takılıp gezmeceler derken yorulup dinlencelik parklar,
hızla hareket eden kedi birkaç kuş ve dahası.. İyisini biliyor olmak
yaşayamıyor olmayı kötü kılıyor. Kopardığım yaygaraların nerelere
kadar uzandığını ve hangi sonuçlara sebebiyet verdiğini ve
hayatıma ne denli etki ettiğini günbegün yaşıyorum. Ömrüm, bu 
pişmanlığın gölgesinde geçecek gibi gözüküyor. Herneyse,
belirtmek istediğim bir şey var; Bunca 
sabrı harvurup harman
savurmaktansa başka alternatif çözümler üzerine yoğunlaşıp, 
oluşturabiliyor olsaydık zamanı daha verimli kullanıyor ve 
tezelden huzuru tadıyor olabilirdik. 
Çok bilmiyorum, daha az
belki hiçbir şey bilmiyorum. 
Sadece, sorunuma binaen elimi
kolumu bağlayan şartların öznel 
değişimlere ihtiyaç
duyduğunu dile getiriyorum. Umursamaz 
olamıyorum. Bu
amına kodumun düşüncesini kendim yönetip 
yönlendiremiyorum. Ne içine, ne içeriğine karışamıyorum.
Şuan 
bunu yazarken bile..

9 Aralık 2020 Çarşamba

Kumru gibi

 

Ben benken seven olmasa da şimdi, bir gün muhakkak olurmuş - olsun,
olmalı derken belki de oldurulmamış birinin, oluşumunun dahi bilincinde değilken olmuş olabileceğini varsayıp çağırmak doğru mu bilemiyorum. Ne de olsa birçok şeyi bilmiyorum ve bilmeyişime sığınıp oradan yürürüm.. Çene kemiklerimin titreyişini görecek kadar esnemezsem inanç sağlayamıyorum uykumun geldiğine, kuluçka süresini dolduran yumurta gibi her an hayata atılabilmek için kırmam gereken kabuğuma tekme atacak gücü sağlamaya çalışıyorum da sonuç? Hep bi sonuca varmak zorundaymış gibi atılan her adım, çoğu şey yarım kalır aslen farkında mısın ? Off! Her şey boşluğa düşüp kayboluveriyor. Uzaydayız ne de olsa, bir nebze mutluluğun çarpanı hüzün olursa karekökü de araf olur herhalde bilemiyorum matematiğim kötü! Kalakalmak bana mahsus sanki, önceki sakinlerin en uğrak yeriyken şimdilerde it ürümez kervan geçmez hale geldim. Hata demişken bahsetmek istediğim bir mevzu var. Hatalarla yüzleşmişken, dereyi henüz geçmiş hatta kıyıya da çıkmışken çırpınan birini görüp geri döndüğümde, dereyi geçemediğimi sadece bocalayıp durduğumu ve asla da geçemeyeceğimi dile getirip hakaretler hissettirerek çekip gitti. Ne olduğunu anlamadım. Hata, kayıtsız kalınmaması gereken hâl ve hareketler sonucu başvurulan bir bilge gibi bekliyordu ve muhtemeldir ki biliyordu da. Hiçbir şey bir sona sahip değilken, aslında her şey bir başlangıca gebe ve dönüşüm asıl zenginlik iken, neden hatalardan dönüldüğünde kabûl görmüyor? Edebiyatını yapanlara hayranlık duyduğun durumun tanımı olan lafzı icraata geçirmeye gelince nasıl da çekimser kalıyorsun! Uykularım kaçıyor. Yetkim yokken yönetmeye çalışıyor olmak, yıpratmaktan başka bir şey yapıyorsa o da kesinlikle nefret ettirdiğidir. Hemen her şeyi olduğunca ve seni sizinle, kesin ve yargılayıcı bir dille bırakacağım. Kuytu köşelerimdeki matem havasının dağılmasını peteğin üstündeki kaktüs ağacına bağlayıp derin derin aldığım nefesleri birbiri ardına verirken öleceğim aklıma gelmezdi.

5 Aralık 2020 Cumartesi

HİS = HİSSE < HİSSET!

 

Koltuğa oturduğumda veya yatağa uzandığımda dünyayla yarışırcasına dönüyor başım! 
Gözlerimi kapatıp ne olacağını bekliyorum soğukkanlılıkla, bedenimden bağımsız 
yalnızca kafamdaki depremi andıran sarsıntıların hissettirdikleri şöyle dursun, 
beynimin, kafatasımın içindeki çalkantısına şahit oluyor olmak bile beni tatmin 
ediyor. Soğuk bir duşa ihtiyacım var cesaretim yok. İhtiyaçlarla paralel 
ilerlese cesaret, eşdeğer vaziyet alsa elbette yine tökezleyip düşebilirim ancak 
şuanki kadar zoruma gitmezdi. Turkuaza boyanmış kuş gibiyim, gökyüzündeyim görünmüyorum.
Yalnızlık üşüşmüş başıma, kendi kendime düşünüp, konuşup, susup, yaşıyorum. Neden 
diye soramayacak isem ne diye katlanıyorum? Herneyse tamam biraz daha vakit geçireyim. 
Hislerimi nasıl yazacağımı düşünürken düşüncemin karşılığı neticesinde oluşan 
fikirlerimle bir şeyler yazarken yazdıklarımı düzeltip-törpüleyip belli bir kıvamda 
sonuca ulaştırırken de biraz oyalanmış olurum. Sonra işime bakar birkaç imza alır, 
müşteri ile görüşür akşamı bulup ertesi gün de tekrarını yapar süreci hızlandırmış 
olurum -da! Nereye varacağım? Duygu sandalıma atlayıp tüm karmaşıklığı 
dizginlemişcesine okyanusta kürek çekmek isterdim sakince ancak, keşfedilmemiş şarkı 
gibiyim henüz işitilmediğim kulaklar ve tutulmayan ritimler barındırıyorum içsel 
varlığımda ve her an keşfedilme düşüncesi de beni buralarda yaşamaya mecbur kılıyor. 
Birbirini kovalayan günlerin yalnızlığımı perçinlemesinden başka bir etkisini 
hissedemez oldum. Tüm odağım yalnızlık odaklı, hayati bütün sorunları halletmişim gibi.. 
Ne canım ülkem ne de biricik bedenim düzen istikrarına tabii olamayacak anlaşılan, her 
şeyin olduğu gibi yalnızlığım da bir gün son bulacaksa sonu öne çekmek tüm taşları 
yerinden oynatır mı? Diğer taşların yer değiştirmesi hayatımı ne derece değiştirir? Ah! 
Hiçbir şey bilmiyorum. Nedir dünsüzlüğüm? Neden sevgisizim? Neyi hak ediyorum? Hakkım 
nerede gösterecek kendini? İçinden çıkamadığım şu buhrevi atmosferden çekip çıkaracak 
bir çift el için kendimden vazgeçtiğimde kişiliksiz varsayıldım. Ezik diye yaftalandım. 
Oysa ki taviz vermemiş fedakarlık yapmıştım..

25 Kasım 2020 Çarşamba

KADIN


Borcu olduğu gerekçesiyle-ki ülkede borcu olmayan pek az kişi var- yaşlı kadının birikmişini alıp domuz bağı ile öldürenler de insan, minibüste tek kalan kızı taciz edip öldüren de insan, hapisten henüz salıverilmişken gözüne kestirdiği kızı takip edip öldüren de insan, boşanmak istediği için çocuklarının bakışları eşliğinde karısını öldüren de insan.. Neler oluyor? Hangi hâl , düşünce bu duruma sevk ediyor insanları? Erkekler, evet ağabey siz her şeye muktedirsiniz. Herkesten güçlüsünüz! Birkaç ortama girince pençe takılmış hissedip önünüze gelene güç gösterisi yaparsınız. Emanetiniz varsa ordunuz varmışcasına işin ciddiyetinden uzak tavırlarla kendinizi üstün varsayarsınız. Düzen sizin, istediğinizi yapabileceğiniz güne kadar elbette yapacaksınız. -da sonu ne olacak? Ehemmiyet gerektiren mevzularda nasıl gevşekçe hareket edebiliyorsunuz? Borca batmak, yalnız olmak, sevilmiyor olmak, dışlanmak insanı kötü hissettirir eyvAllah! Lâkin dışa vurumu, başkasının hayatına nokta koymak olmamalı.. Empati hepimize gerek

11 Kasım 2020 Çarşamba

Naçiz


 Masumluktan uzak çocuksu saçmalıklarla geçen günler ve bu günlerin bitmesine
müsade etmeyen yıllanmışlıkla büyük rakamlara tekabül eden verilere sahip olan kimseler ne
zamana kadar yaşayacaklar ? Yakalarından tutup silkmek bir işe yaramıyor olsa
gerek ki onları gören, tanıyan, bilen kimseler var güçleriyle yakalarını
kurtarma gayretine girişiyor. İnsan gibi donanımlı, kapasiteli, varlıkların en
üstünü neden böylesi aşağılık durumlar içine düşüp çevresindekileri de yanına
çekme amacına bürünüyor? Biraz alâkasız olacak lâkin söylemekten geri durmayacağım,
beni neden benimsemiyorlar? Şahsımda gördüğüm, duyduğum pürüzleri de anlık olarak
temizliyorum oysa ki.. Görünmezliğimin son demlerinin sancısı olsa gerek bunlar,
böylesi dile döküp sereserpe savuruyor oluşumun anlaşılır gerekçesi olur biter.
Şuan(ımmh) yaptığım şey, ulaşmam gereken bir yer varmışcasına zamanı en hızlı şekilde
geçirmek.. Hızlandırıp yavaşlatmak elimde olsaydı bunu ruh halime orantılı şekilde
ayarlayıp hayatı daha -çekilir- kılabilecek potansiyeli arayıp bulabilirdim kimsenin
tenezzül etmediği kendimde.. Kütle çekim kuralına süslü cümleler etki edip dahil
olamıyor..
Yine yeniden köşemde pineklemekle meşgulken geçen günleri üçle çarpıp yıpranıyor bedenim,
yaş yirmi beş yolun başını henüz geçmişken nedir derdim? Bırak be! (ben dışındaki)Herkes
ya da birçok kişi köşeyi dönüyor. Ben de köşedeki sokak lambası oluyorum. Herkesi görüp,
izleyip öylece bekliyorum. Günde hayatım, telefonla işim değişti! Bir anda birçok şey
öğrendim ve hepsine adapte olmuştum sıcağı sıcağına, gel ve gör ki aşağılıkların
aşağılara deparlandığı yerde, yüzeyde kalıp göğe bakanlar monoton kabul edilip köşelerine
sinmeleri için zorlanıyorlar. Olsun! Bu zorluğa da göğüs gerer benim naçiz bedenim

10 Ekim 2020 Cumartesi

Yap-payal

 

Ağırlığı olan şeyler yaşadım son birkaç gündür, oldukça da yoğun hisler içerisindeydim
fakat her nasılsa ağlayamadım. Güç ile alâkalı olduğunu zannetmemekle birlikte, iradesel
bir tutukluk da yaşamadım. Eski ile yeni arası git-geller yaşayan zihnime pranga gerek,
neden yanımda olmuyor/olamıyor kimse? Seçici davranma gayretim sağlam ilişkiler kurmak
isteğimden ileri geliyor ve iyi insanlar da var(gidenler arasında). Neden benimle
kalmıyorlar? Esneyerek yad ettiğim eski günlerin hatırına akıl sağlığım için dua ediyorum. Hava burada daha soğuk hissediliyor.  Yeni bir adımdan sonraki boşluk ne kadar yüzeysel sindirilirse bir o kadar az yıpratıyor. Bu, kayıpken pusuladan yönünü bulmak gibi mucizevi bir deneyim. Başarımla övünüp duracağım. Bak yine doldu gözlerim ancak dökülüp saçılamıyorum. Konular birbirine girmişken girişte bahsettiğim meseleye yeniden değinmek istiyorum. Yalnız kalmak/bırakılmak reva mı? Buna mahkûm oldum, hüküm giydim de haberim mi yok? Neden kimse benimle olmuyor/olmak istemiyor? Acizim birader, birinin dizine yatıp başımı okşamasını isteyecek kadar acizim. Gece yarısına Bir saatten az var. Yatmalıyım, belki sarıldığım yastık yerini canlı bir dişiye devreder.
Hadi herkes mutlu kalsın, tüm hüzünler benim.

19 Eylül 2020 Cumartesi

Sakince Karıştı


Hafta sonuna ulaşmak için yaşayan biri oluverdim. Sıkılmışlığım intiharı yeniden seçenek haline getirmek için canla başla çalışıyor. Ancak söz verdim! İmkân olsa bile ihtimâl olamayacak.. Bunca saçmalığı neden benimsedim sanki? Umarsız bir şahsiyete sahip olabilme imkânım yok muydu?
Kısır döngüye girdi sanırım, bu sefer neler olacak da kurtulacağım acaba? Herneyse,
bak burada doğan bir güneş var. Hadi şahitlik edelim! Samimiyetsiz kimselerin hoş da olsa sohbetinden kaçıp gidişlerin son bulmasın ve bu durumdan pişman olmamalı hüzne de kapılmamalısın. Dert paylaşıyorken akıl vermeye ne ara geçtik ben de bilemedim. Keşiflere devam edip zihnimi dinç tutmaya, öğrenme yeteneğimin halâ yaşıyor olmasına ufak katkılarla destek olup bu destekten ötürü de kendimle mutlu oluyorum. Kafamdaki karışıklık düşüncelerimden ellerime
kadar heryere sirayet ediyor. Aklımda dönüp duran bazı tavizlere kapıyı kapattıkça aşındırıyorlar. Kimsenin hiçbir şeyden haberi yok. Kimsenin beni merak ettiği ya da tanıdığı hatta tanımak istediği de yok. Köşemde, telâşla geçen insanların farkındalığının uç noktasında biryerlerdeyim onlar meşgul ve ben paristen gittiğim ve birdaha dönmeyeceğim için üzgün değilim!

1 Ağustos 2020 Cumartesi

BURADAYIM!



Buradayım, ölmedim henüz ve üstüne üstlük mücadelemde yeni tırnaklar ve dişler edindim.
Başka bir hayat yaşamak mümkünmüş başka açılardan, başka bakışlarla.. Herbirinin
keşfine daha bi sabırsızlıkla yaklaşıyorum. Ritmini tuttuğum müzik gibi geliyor
şuan hayat, sanırım yaşamaktan zevk alır oldum. Fakat her şey de yolunda gitmiyor tabi! İlaç vücuduma nüfuz ettiğinden beri hissizleştiğimi düşünüyorken artık doruk noktasına ulaşmış gibi, duygusuz oluverdim. Taş kalpli değilim elbette ancak eskisi gibi coşan bir duygu yoğunluğuna da sahip değilim. Beni böyle de sever misin?

22 Nisan 2020 Çarşamba

Uzlet


Ucu bucağı görünmeyen, tükenmez yolları bir bulsam 
Ah bir gidebilsem şu diyardan 
Feryada tabi oldurulan kalbim bir sussa 
Güleceği yok elbette, lâkin ifadem  

Ruh halim inzivaya girdiğiyle çıksa 
Resetlenme misali kendini kendinde bulsa 
Zihin çalkantısını dindirip durgunlaşsa 
Güleceği yok elbette, lâkin ifadem 

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak