25 Kasım 2020 Çarşamba
KADIN
11 Kasım 2020 Çarşamba
Naçiz
Masumluktan uzak çocuksu saçmalıklarla geçen günler ve bu günlerin bitmesine
müsade etmeyen yıllanmışlıkla büyük rakamlara tekabül eden verilere sahip olan kimseler ne
zamana kadar yaşayacaklar ? Yakalarından tutup silkmek bir işe yaramıyor olsa
gerek ki onları gören, tanıyan, bilen kimseler var güçleriyle yakalarını
kurtarma gayretine girişiyor. İnsan gibi donanımlı, kapasiteli, varlıkların en
üstünü neden böylesi aşağılık durumlar içine düşüp çevresindekileri de yanına
çekme amacına bürünüyor? Biraz alâkasız olacak lâkin söylemekten geri durmayacağım,
beni neden benimsemiyorlar? Şahsımda gördüğüm, duyduğum pürüzleri de anlık olarak
temizliyorum oysa ki.. Görünmezliğimin son demlerinin sancısı olsa gerek bunlar,
böylesi dile döküp sereserpe savuruyor oluşumun anlaşılır gerekçesi olur biter.
Şuan(ımmh) yaptığım şey, ulaşmam gereken bir yer varmışcasına zamanı en hızlı şekilde
geçirmek.. Hızlandırıp yavaşlatmak elimde olsaydı bunu ruh halime orantılı şekilde
ayarlayıp hayatı daha -çekilir- kılabilecek potansiyeli arayıp bulabilirdim kimsenin
tenezzül etmediği kendimde.. Kütle çekim kuralına süslü cümleler etki edip dahil
olamıyor..
Yine yeniden köşemde pineklemekle meşgulken geçen günleri üçle çarpıp yıpranıyor bedenim,
yaş yirmi beş yolun başını henüz geçmişken nedir derdim? Bırak be! (ben dışındaki)Herkes
ya da birçok kişi köşeyi dönüyor. Ben de köşedeki sokak lambası oluyorum. Herkesi görüp,
izleyip öylece bekliyorum. Günde hayatım, telefonla işim değişti! Bir anda birçok şey
öğrendim ve hepsine adapte olmuştum sıcağı sıcağına, gel ve gör ki aşağılıkların
aşağılara deparlandığı yerde, yüzeyde kalıp göğe bakanlar monoton kabul edilip köşelerine
sinmeleri için zorlanıyorlar. Olsun! Bu zorluğa da göğüs gerer benim naçiz bedenim
10 Ekim 2020 Cumartesi
Yap-payal
Ağırlığı olan şeyler yaşadım son birkaç gündür, oldukça da yoğun hisler içerisindeydim
fakat her nasılsa ağlayamadım. Güç ile alâkalı olduğunu zannetmemekle birlikte, iradesel
bir tutukluk da yaşamadım. Eski ile yeni arası git-geller yaşayan zihnime pranga gerek,
neden yanımda olmuyor/olamıyor kimse? Seçici davranma gayretim sağlam ilişkiler kurmak
isteğimden ileri geliyor ve iyi insanlar da var(gidenler arasında). Neden benimle
kalmıyorlar? Esneyerek yad ettiğim eski günlerin hatırına akıl sağlığım için dua ediyorum. Hava burada daha soğuk hissediliyor. Yeni bir adımdan sonraki boşluk ne kadar yüzeysel sindirilirse bir o kadar az yıpratıyor. Bu, kayıpken pusuladan yönünü bulmak gibi mucizevi bir deneyim. Başarımla övünüp duracağım. Bak yine doldu gözlerim ancak dökülüp saçılamıyorum. Konular birbirine girmişken girişte bahsettiğim meseleye yeniden değinmek istiyorum. Yalnız kalmak/bırakılmak reva mı? Buna mahkûm oldum, hüküm giydim de haberim mi yok? Neden kimse benimle olmuyor/olmak istemiyor? Acizim birader, birinin dizine yatıp başımı okşamasını isteyecek kadar acizim. Gece yarısına Bir saatten az var. Yatmalıyım, belki sarıldığım yastık yerini canlı bir dişiye devreder.
Hadi herkes mutlu kalsın, tüm hüzünler benim.
19 Eylül 2020 Cumartesi
Sakince Karıştı

Hafta sonuna ulaşmak için yaşayan biri oluverdim. Sıkılmışlığım intiharı yeniden seçenek haline getirmek için canla başla çalışıyor. Ancak söz verdim! İmkân olsa bile ihtimâl olamayacak.. Bunca saçmalığı neden benimsedim sanki? Umarsız bir şahsiyete sahip olabilme imkânım yok muydu?
Kısır döngüye girdi sanırım, bu sefer neler olacak da kurtulacağım acaba? Herneyse,
bak burada doğan bir güneş var. Hadi şahitlik edelim! Samimiyetsiz kimselerin hoş da olsa sohbetinden kaçıp gidişlerin son bulmasın ve bu durumdan pişman olmamalı hüzne de kapılmamalısın. Dert paylaşıyorken akıl vermeye ne ara geçtik ben de bilemedim. Keşiflere devam edip zihnimi dinç tutmaya, öğrenme yeteneğimin halâ yaşıyor olmasına ufak katkılarla destek olup bu destekten ötürü de kendimle mutlu oluyorum. Kafamdaki karışıklık düşüncelerimden ellerime
kadar heryere sirayet ediyor. Aklımda dönüp duran bazı tavizlere kapıyı kapattıkça aşındırıyorlar. Kimsenin hiçbir şeyden haberi yok. Kimsenin beni merak ettiği ya da tanıdığı hatta tanımak istediği de yok. Köşemde, telâşla geçen insanların farkındalığının uç noktasında biryerlerdeyim onlar meşgul ve ben paristen gittiğim ve birdaha dönmeyeceğim için üzgün değilim!
1 Ağustos 2020 Cumartesi
BURADAYIM!
keşfine daha bi sabırsızlıkla yaklaşıyorum. Ritmini tuttuğum müzik gibi geliyor
şuan hayat, sanırım yaşamaktan zevk alır oldum. Fakat her şey de yolunda gitmiyor tabi! İlaç vücuduma nüfuz ettiğinden beri hissizleştiğimi düşünüyorken artık doruk noktasına ulaşmış gibi, duygusuz oluverdim. Taş kalpli değilim elbette ancak eskisi gibi coşan bir duygu yoğunluğuna da sahip değilim. Beni böyle de sever misin?
22 Nisan 2020 Çarşamba
Uzlet
30 Mart 2020 Pazartesi
Hayâl Kırıklğı
Yirmi beşlik çocuk, neden halâ akıllanmıyorsun?
-yüzeceğim- diyerek atladığın her su birikintisinde
boğulma çırpınışların neden ?
Kaybetmediğini söylüyorsun, kazanım sağlayamamak da kaybetmektir! Elde edemediğin
yığınla başarı varken içsesinle pazarlığa girip kendini kandırıyor oluşuna katlanamıyorum.
Büyümen gerekmiyor mu?
Vakit daralıyor. Hayat, köşeden izlemene çok da müsaade etmeyecektir. Müziğin ritmini tutarmışcasına
bir akıntı bul,bırak kendini.. Her şey olacağına varsın.
Nefes alır mısın lütfen!
Artık sakinleşip -daha- rahat olmalısın.
24 Aralık 2019 Salı
Güncelleme (24.6.15)
Etrafı biraz toparlayıp işleyişi hızlandırmaya karar verdim.
Gereksiz yere saklanmış bazı anılar buldum ve bu kadar yükün
altında ezilmeye gerek yok deyip geçmişi geride bırakmaya karar verdim
ve çaktırmadan birkaç noktayı güçlendirdim.
Sihir mi?
Artık hayatımıza devam edebiliriz.
10 Aralık 2019 Salı
Deli Özgürlüğü
başka seçeneğim yok. Ne yapacağız dostum ? Okumuyorsun tamam da bir şeyler
önermelisin. Aklım kıtlıkta, hislerimi törpülüyor ilaçlar.. Acınası halde
değilim de yardım etsen fena olmazdı! Off! Dert yanmayacağım,
nefes alıp veriyorum.
Günlük yaşantımın bir kısmını standart otobüs seyahatleri kaplıyor. Realizme
dayalı bir senaryo oluşturup, bölüm-bölüm canlandırıyorum hayalimde..
İmkânsızlıklara imkân sağlayıp sonuçlarının nerelere gidebileceğini
görüp az da olsa yaşamak, deli özgürlüğü..
Bu benim seçimim değildi! Hayır, bana sorma! Sonunun nereye gideceğini bilmiyorum.
Bir sonu olup olmadığını bile bilmiyorum. Kaç kere öldüm ? Sorma lütfen!
Tatlı geliyor intihar, her şeyi olduğunca bırakıp terketmek olgusu kuşatmış sağımı solumu,
aslında aynıyız ikimiz. Anne! Uyuyakaldığımda yaptığın ödevlerim gibi hallet ilişkilerimi,
beceremiyorum tavır takınıp sakin kalmayı, sinirlerimi kontrol edip olgun davranmayı..
Akışına bırakayım diyorum da nereye akacağı konusundaki belirsizlik tedirgin ediyor.
Ah dostum.
Düğümleri çözüyorsun! Karmaşıklık geçiyor. Bir şekilde hallediyorsun ancak sonu
gelmiyor. Çocuk değilim, kaçamıyorum. Sözümde duramadım affet, sevinç ve heyecanlarımdan bahsetmek benim için de keyifli olurdu. Ama bunlar için bana ulaşman gerek!
Benim Önceliğim
hakkımda
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak







