Bitiremiyorum,
bir şeyin bitecek olmasına karşı kötü senaryolar yazıp yaşanmadan sonucunu tasarlayıp kendimi ateşe atıyorum. Bir uzvun gerçekleşmesini isteyip, gerçekleşmemesi için herşeyi yapmak nasıl açıklanır? Herşey değişmek zorunda, ve başta da ben.. Herkese kılıf uyduruyorum, herkes için ölüm fermanım var. Herkesten kurtulayım, kimseye karşı bir sorumluluğum olmasın istiyorum. Kaybedecek bir şeyimin kalmaması için herşeyimi kaybedeceğim.. Bunu denemeliyim. Geri dönüşü olmasa da bir çıkar yol elbet bulurum nasılsa, içimden, karanlık göğün sarı lambalar ile aydınlatılmış yollarında saatlerce yolculuk etmek geliyor. Dizginlenemiyorum. Şükür ki girebildim yola, bir nebze isteğim oldu. Arkadaşlarımı ve bir kaç akra-bağımlarımı kopardım. Ağzı olanın konuştuğu gibi, beyni olan da düşünseydi şayet kendimi anlatmak için bunca kelâm yazmama gerek kalmazdı. anlamayan, anlamak istemeyen birine bir şeyler anlatmak hatta kabûl ettirmek öylesine zor ki, deve hendek atlar da kul banamısın demez. Böyle kişiler hayatı zorlaştırıyor. Zorlaştırmakla da kalmıyor, kendini kötü hissetmeni de sağlıyor. Ne yani yanlış anlaşıldım diye öleyim mi? Algıda seçici olmak olağan bir durumdur ama varsayılmış bir kaç olgunun aslında oluşumunu tamamlayamamış yanlış şeyler olduğunu nasıl izah edebilirim ki? Hafızamın doluluğunu varlığından rahatsız olduğum şeyler temsil ediyor. Başkalarının umursamadığı şeyler, neden en büyük dertlerim? Bıktım. Omurgamı hedef alan darbeleri savuşturmak yormuyor da ruhumun bir ayağı çukurda, artık köşeme çekilip olan biteni izlemekle yetineceğim.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder