24 Aralık 2023 Pazar

BUKLELi


 

Kaç kere düştüysem hepsinde kalktım, kalkıyorum diye düşmem bi saçmalık, düşmeyip düşürülmemse canilik.. Hayatın kolay olmasını beklemiyorum da, aradabir de olsa çıkardığı zorluklarla mücadele edemeyişim acizliğimin göstergesi, ansızın gelen tükenmişlik hissine de en büyük destekçi, basit şeylerin kaprisle harmanlanıp ego savaşlarına dönüşmesinin sancısını o da yaşasın istiyorum. İntikam gibi değil de zoraki empati diyelim buna da! Hadi güzel geçsin günlerimcilerin ve Sevgi pıtırcığı olunan o günlerin nasıl da hatıraya dönüştüğünü görüyoruz ve  şaşakalmamak mümkün değil! Bazen sabır sınanıyor, bazen hatada ısrar ediliyor, bazense hata kendin oluveriyorsun ve attığın her adım seni uçuruma biraz daha yaklaştırıyor. Son düşüşümden sonraki belki de ilk  "büyüdüm" lafzını kullandığım zaman dilimi içerisinde intihara sevk edici hadiselerin zuhur etmesi sanki kaderin; sen de hemen gaza geliyorsun canım, ağzına bal çaldık diye havalara uçma kanatların yok yere düşeceksin ve bu canını yakacak haberin yok." demesi gibiydi! Ah be hayat, bir kere de planladığım gibi gitsene, ben de olayları karmakarışıklaştırıyorum. Ben de sadeleştirip yalın bir halde sunum yapabiliyorum. Ben de cilvelerinden esinlenip senaryolar yazıyorum. Her şey plana dahil! Kasten öyle değildim, öncesinde de böyle değildim, yaşadıkça değiştim ve değişikliklerin farkında olduklarımla helalleştim farkında olmadıklarıma da entegre olamamanın vermiş olduğu yetkisizliği kullanıp köşemde kalakaldım. Neydi bu imtihanın bana öğretmek istediği ki öğrenememişliğimden tekrar tekrar aynı sınava tabiiyim? Elbette bilmiyorum. Hem nereden bileceğim. Hüzünlü ancak mağrur ve biraz da durgun bu kalbimle yazıyorum efendi gibi.. 

Bir bukleli öpücükle mutlu olun benim yerime


8 Ocak 2023 Pazar

CAMBAZ


 İp üstünde hareket eden cambazın sonraki hareketini unutmuş haliyim. Diğerlerinin sesleriyle oluşan yoğunluğun baskısı kışkırtıyor iliklerimi, yol ayrımındayım. Bir tarafta sen varsın, yürüyebilirsem ulaşmak için ihtimalleri heyecanlandırmış olacağım.. Diğer tarafı göremiyorum, ne olduğunu bilmediğim.. Ne heyecanlar, ne monotonluklar, ne sevinçler, ne hüzünler barındırıyor kimbilir. Varsayalım ki herkes amacına ulaştı. Kim umut edecek, umudu kim diri tutacak, herkes isteğine kavuşunca kim özleyecek, kim neye hasretlik edecek? Dünya, varsayımsal çıkarımlarla çözlecek bir denklem değil görüldüğü üzere, yaşama dair iyimtrak ne varsa dostumyevski negatiflerini sunmuş ve peşine takılan herkesi, hislerin aldatıcı pembe tonlarına kanmamayı ilmek ilmek işlemiştir. Nereden geldik buraya? Boşverelim efendim bu tür grileşmeleri, bir akşamüstü meyledeceğim sana, bütün irademle tüm şanslarımı kullanacağım izninle.. ne kadar olursa o kadar zorlayacağım. elbette zorlayacağım. bu deve güdülmek için burada ise ki öyle ve ben de çobanı isem ki başka kimsecikler de yok. o halde hırkayı giyip işimi yapacağım.

Yıkılmaya yüztutmuş bir apartmanın kalıntıları gibiyim, yıpranmışlık benliğime ağır geldikçe dışlanıp, ötekileştirilmiş bir halim var. kaygı gütmeyen, endişeden uzak, akışına bırakmış insanlar şahsım nezdinde saygıyı hak eden üstün varlıklar, ne yazık ki onlardan olamadım. olamıyorum da! ne tarafa gitsem gittiğimle bitmekecek ve pişmanlık bir şekilde yakama yapışmış halde duvara toslayacağım. uzun süren geceler, toz pembe haftalar falan.. Evcilik oyununun bu denli çetrefillerini bilmezdim. İrade koyup, düzen sağlamak için attığım adımın sonucunda oluşan zıtlıklar, sanırım yönetemediğimden kaynaklanıyor. hâl bu iken ne yapacağımı da pektabii bilemiyorum. artniyet ya da kastii bir durum yok elbette fakat işler iyi gitmiyor. e ne demişler "acemisi olduğun hayatı, acı şekilde tecrübe edeceksin." yetemiyorum. yetkinliklerimin bucaksızlığı bile yetersizleşiyor, bir süre sonra da (-ki bu süre bende çok çok kısa sürdü) halkarasında vurdumduymaz olarak tabir edilen "umursamaz" hırkasını geçiriverdim sırtıma, kıl kırk yarılıyor. detayların atomları parçalanıyor. hak davası gütmek, bencilliklerin ayrışan bütünlüğü ve nihayet kapanış.. unutuyorum henüz dün yaşadıklarımı bile, zihnimdeki medcezir haddini aştıkça zavallılaşıyorum. kayıtsız kaldığım her durum, cevapsız bıraktığım her soru ve yarıda kestiğim her cümle ahh.. Bilmiyorum efendim. Hayır ne münasebet! Hadsiz değilim elbette ancak siz çıkmış karşıma bana efendilikten dem vurup, yaram varmışcasına gocundurmaya çalışıyorsunuz. Yaptığınız şey tam olarak hakkımı yemek, olmayanı varmışcasına kabul edip münasebetsizce dikte ediyorsunuz. Buna bir son verin.

23 Temmuz 2022 Cumartesi

Ani

 


ne beklerdim sabahı olmaz oldular

hiç beğenmezdim aydınlık kuşattı odamı

soğukkanlı katilin seriye bağlamış haline

yeni bir soluk gibi doğuverdim

toy bir gencim medeniyete ayak uyduran

koyup giden mutlulukların yeri dolacak

korkularım yaşamsalmış yaşadıkça geçti

gittiğini görmüştüm kalışını yaşıyorum

24 Temmuz 2021 Cumartesi

uç

 


Uç hisler nasıl yönetilir? Denge senkronizasyonunda kellifelli herif olarak duruyorken yönetemiyor olmanın ezikliğini yaşıyorum. Kaçınımlarım tuhaf karşılanıyor. Sentezlenebilen her halim tutarlılık ve hoşgörüsel tatminkârlığı sağlayabilirken, anlam olarak konumlandırılamayanlar beni beynemaz bir kisveye çeviriyor. Her anın acemisiyim. Çabalarım, çakarlı araçla trafiği yarıp geçen kimseler gibi çaresizliklerimin arasından sıyrılıp geçiyor da ben biryerlere takılmadan edemiyorum. Akıl verip, nasihat edip yardımsal çabalara girişecek misin yoksa boş yapıp geçiyor muyuz? Anlayamadım. Koş gel bir bardak çayda demlenelim, durma! Geçen zaman selviden bi' yar. Boşa geçirmiş olmayı kaldıramam.
Korkularım var, yeniden herbirine hapsolamam.. Savaşçılar burda! Evet onlar yanımda, haddi aşan büyüme refleksini göstermekle kalmadık da, ah.. Ne zor geçiyor süreçler, karar alıp beklemeler, imkân oluşturamamalar ve bir sürü nefesi derinleştiren ah'larla yola devam ediyorum. İyiyim

5 Haziran 2021 Cumartesi

nebuLA!


 Arefeyi görüp bayramı yaşama,
adalet iste kurallara uyma,
alan ol veren olma
ne güzel Istanbul be! Denizi yok diye dışlıyorum Ankara'yı, kıçtankara yapıp seyredalabilecek olsaydım..
İmkan ölçeğinde aralığını iyi belirlediğin denge, tadına doyulmayacak aş oluveriyor da kısıtlamalara tabi olan hayat ve olumsuz standartlar çerçevesinde düşünmek gerekirse aza şükür ettirip çokluğu başkaca kimselere peşkeş çekişlerinin zoruma gitmesi kadar doğal ne olabilir ? Çark dönüyor. Çıkış yoksa kıl kırk yarılsın,
yardıma gelenlerin kalıtsal düşüncelerinde isteneni yapmak kendinden vazgeçmeni gerektiriyorsa ne yapacaksın ? Hiçbir hayâl imkansız değil de planları suya düşürme gayreti güden yönetimsel iradenin miadı dolduğunda onu hırsla karşılayacağım. -Kıvrak zekâmın kıvrımlarının herbirini sahaya sürüp yıldırmaya çalıştıkları her alanda üstün gelmek adına hepsini feda edebileceğimi gösterip hem psikolojik, hem madden, hem de manevi olarak fark oluşturacağım- diye kendimi oyalayadururken düşünce girdabını labirente çevirip kayboldum. Herkes gibi bir yolunu bulup, planını yapıp adımlar atmalıyım ki aşama katedebileyim. Peki ben ne yapıyorum ? Serzeniş..
"Mızıkçılık yapma!
Üstesinden gelirim dedin!
Gel!"

19 Nisan 2021 Pazartesi

His


 Beklemekle ne bir kervan geliyor ne devran dönüyor.
Mücadele etmek kadar pes etmek de seçenekler arasında, herkes önünden yiyecek ve doyduğunda kalkacak sofradan! Hasret bana ki döke-saça kalakaldım, karanlığı delen ayın ışığında aşındırdığım düşünceler fütursuzca üreyip bir yığın haline geldiler. Bir balık yahutta sandal kurtaracak.. Ah o sandallar ki saykodelik rüyaların sanrılarını yansıtıyormuşcasına varsayımsal gerçeklikler sunup götürüyor uzaklara da dönüş yolunu bulmakta güçlük çekiyorum. Tekdüze olamayışı kusuru muydu hayatın, yoksa bahanesi miydi yorgun bedenlerin? Ben de bilirim elbette ayaklarım üstünde durmayı, bir başıma mücadele edip kruvazör kullanırcasına dalga dalga gelen sorunları bir bir aşıp güneşli diye tabir edilen daha az stresli günlere ulaşmayı, fakat bir anlamı olabilmesi adına gel paylaşalım şu mutluluğu, yok efendim! Gözlerin güzel.. İnsanın bi soluklanıp demlenesi geliyor. Esefle eşdeğer yüksek rakımlı şiddetlerin etkisiyle sarılmaya sevk ediliyorum . Aç kollarını, evlerden ırak kuşkular kuşatmış etrafımızı. Hadi sarılalım, söz veriyorum öpüşürken uyuyakalacağız ve her şey geçmiş olacak ve kim doğarsa doğsun yerimizi alamaz. Yokluğumuzu hissedecek dünya..

4 Nisan 2021 Pazar

Siyaset

 


Geleceğin getireceği ve götüreceği birçok şeye tanıklık ediyorum. Uydurma değil, kurgu değil, hele hele huşu içinde uyku öncesi varsayımlardan hiç değil.. Kütlesel birleşimin ötesinde bir bütünlüğe tekabûl eden "komple"lik kavramının perdesini aralamış yaşıyorum.
Uzun yolların ardı son.
Ne hasret biter ne de güzel günler yitip gider bir ölümle..Birçok düşünce eşliğinde katedilen mesafe anılaştıkça şaşar insan, hürriyet meselesinde bile hür olamayışın, bir tarafa aitlik hissedemeyişte yaşanılan boşluk engürüsü acınası komedi içeriyor. Ki haddini aştın, sahifeler dolusu öğütler dönerken başucunda, kör gözün gönlüne arka çıkıp aldanmayı seçti. Aldatılan olmak, mağduriyet oluştursa da yanlışa paydaş eder. Her şey o kadar stabil ve dünün aynısı ki tahmin etmek zor değil ve umrumda da değil elbette bak bir varmış bir yokmuş..

13 Şubat 2021 Cumartesi

Vuslat

 


Dünyayı ben kurtarayım başkası gelip yaşasın..
Kaskatı kesilip hayal kırıklarını görmezden gelerek geçip gittiğim sonsuzluğa koşsam mı, yürümeye devam mı etsem bilemedim. Bana kehanette bulun demediler, deprem olduğunda yapma, dur! Demediler. Ateş halihazırda yanıyordu, birkaç çıra ve odun koyuverdim. Onlar izlediler, anlamadılar ki farkında da değillerdi.. Göğe yakın, göçke kızıllığın batan güneşe binaen oluştuğunu bile düşünemediler.. Biliyordum. Hislerimin gerçekliğini, aklımın yönergesiz izlenimlerinin saflığını ve tüm bunların bir irade tarafından kudretle yönlendirildiğini gayet aklıbaşında biri olarak biliyordum. Evreler atlıyor, kapı pencere açıkken oluşan cereyan gibi farkettirmeden tepe taklak edecek gücü ellerimizle teslim edip merhamet bekliyoruz. Beklentilerimiz karşılanacak gibi değil, pek mümkün olmayan insanlığın daimi sürecine katkı verecek oluşum evresine gidebilecek miyiz? Görüyorum, birçokları birim ve taraflardan bağımsız, ahmaklıklarına ve yargısal düşüncelerine rağmen edinimler sağlayıp öylesine bir yol izliyorlar.. Köhne kabilesine üye olmayana ne kötü hüzün, samimiyete üslup takviyesi düzeni bozacağı gibi yüzeyselliği de teşvik edecektir. Kısacası, mükemmeliy-etçi olmak zaman kaybıdır. Bu net! İmkânlar kemer sıkma politikası için teşvik paketleri hazırlayadursun, kendi planımı yapmakta ve uygulamaktaki iradi ısrarım devam edecek ve fakat her şey kötüye giderse diye son bir çağrı, dul kadının oğluna yardım edin!

15 Ocak 2021 Cuma

Alıntılar


 “Hadi gel yıkalım şu Süleymaniye’yi desen, iki kazma kürek, iki de ırgat gerek.. Ancak hadi gel yapalım şunu geri desen, bir Sinan, bir de Süleyman gerek.” diyerek özetleyen Mehmet Akif Ersoy’u samimiyetle anlıyorum. Giriftar yaptığım bu lafzın dokunduğu noktaların hücresel yapılarına ilişme isteğimi üstü kapalı halde ancak böyle yansıtabilirdim ki yansıdığını da düşünüyorum. Dudaklarım patladı, duraklarım yıkıldı, kuraklık sarıp sarmaladı dört yanımdan, kime nereye nasıl kaçacağımı bilemez halde oksijen-karbondioksit takasında yoğunluğa sebep oluyorum. Kuyruk oluşmuş, kilo metreleri aşmış.. Geridekilere göz gezdirip, esinlendiğim hislere misafir olup, egoist pislikleri ispiyonladım. Dedikodunun içeriğine yön vermeye devam edip kazdıkları kuyulara düşenlerden bahsettim, bir kaşık suda boğulanlardan ve geleceğini geçmişte bırakanlardan bahsettim. Her şeyden haberim var? Bunca şeye tanıklık etmek, bazılarında rol üstlenmek neyi farketmemi amaçlıyor? Elbette kendimi yargılamayacağım! Doğru ve yanlış birçok şey yaptım ve bütününde bugünkü ben oluverdim. Bu olmuşluğun geçmişle yargılanmasına katlanmak istemiyorum. Kasıtlı yaptığım bir şey değil yaşamak ve planlamadım bu yalnızlığı ki kitaptan masal anlatmıyorum. Çünkü biliyorum ki, hikaye türevi yazıtlar hurafe dolu yönlendirmelerle doludur. Doğru - yanlışı kendince yorumlayıp okuyana empoze etme amacı güder. Sürüsüne dahil olana ne acı.. tanık olana ne acı..
Alınmasınlar, aklım ancak ve ancak kalbimle sınanacaktır. Salaklık sirayet etmekle kalmıyor ya hani, ilişip giriveriyor tavırlarıma, bakakalıyorum gözlerin sanıp.. Dalıyorum dalgıçlar gibi yüzme dahi bilmeden, meydan okuyorum ölüme ve kestane kızartıyorum tavada, samimiyetini kaybeden ev ahalisine soba lüks geldi. Seni bulamıyorum. Kırgın değilim, küsmeyeceğim de! Lâkin şu geçen vakti  senle yaşamak varken böylesi demler vurarak, kurgusunu tayül edip huzursuzluğumu perçinlemek zerre hoşuma gitmiyor. Kendi kuyumu kazıyorum. Serzenişlerim kimseye ve kimseden ötürü değil, felakete nazır zihne sahibim ne de olsa, üstesinden gelirim değil mi? Her şeye göğüs gerer miyim? Ya boşver bunları aklımdakilerden bahsetmek istiyorum. Doğruyu söylediğimde laf sokmak için çabaladığımı düşünüyorlar, oysa ki önhazırlık bile yapmıyorum. Çok ama çok yalnızım. Tek hissetmek aşağılıkça bir şey.. Bunu okuyorsan, sen öyle olma! (Her ne kadar)Seni bulamıyor, ulaşamıyor, kimsin bilmiyor olsam da.. Bu ayrı bir sorunun konusu, şuan yalnızlıktan dem vurmak ve bundan dertyanmak istiyorum.
Ah. Biraz uzattım sanırım. Beni benden iyi yaşamış, hissetmiş ve aktarmış olan Atilla İlhan’ın da dediği gibi: “ Yalnızım belki, belki ne yapacağımı bilmiyorum. Fakat kötü değilim, sadece yaşamak zorlaşıyor ve birçokları gibi bir dümenini bulamıyorum.”




Bitti.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak