yılgın etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yılgın etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

M İ C E N



Bir müddettir bu müntekim, 
Bir vazifedir taife, 
Bir kusurlu ki ahkâm, 
Bir yılgınlık hüsran, 
Bir soluklu olur hayat, 
Bir doyumluk tat o an, 
Bir tutunacak dal yok şuan,
Trene binip konya'ya gideceğim, kime ne belki öleceğim ama gitmeliyim! Duramıyorum Ankara'da, süregelen tekrarlardan bunalmış bıkmış durumdayım.Konya da sıkmaya başlamadı değil, yeni bir şehri keşfetmenin zamanın ha geldi ha gelicek.. Sakinliğimi korumam lâzım diye düşünürken içten içe, bir anlık panik ile biletimin üzerinde yazan koltuk numarasında oturuyo olmama rağmen kalkıp, bir ön koltuğa geçtim.Neden yaptım? Bilmiyorum! Birdefa daha şahit olun ahmaklığıma.. Herkesin olgunlaşma yarışına girdiği şu yaşlarda ben halâ çocukluk hikâyelerindeyim. Çoğunlukla dışlanan yapımı benimseyenleri kaybetmemek için de samimiyet namına ne var ise döküyorum ortaya, ateşini harlıyorum hayat lôkomotifinin.. Bir türlü hızlanamayışına seyirci kalıyorum. Etrafta bir şeylerin oluyor olması ve senin ona etki edemeyişin kadar işe yaramaz hissettiren başka ne olabilir? Sessizliğin gürültüsü kulaklarımı tırmalıyor. Bu duruma derhal müdâhale etmeliyim! Bunu yapabilirim! Bu güce sahibim!Beni tanımıyosun, ben; ALLAHın kırbacı Attila'yım! Ben; Kırk çeri ile saray basan Kürşad, ben; sultan II.Mehmed'in korku salan kılıcıyım! Benim kulvarım(sınırım) yok. Ben kalbinde bir oda kiralamadım, kalbinde bir sokak almadım, bir şehri feth etmedim. Ben seni ele geçirdim. Seni istanbul yaptım. Sürekli bedel ödüyorum lâkin seni kazanmış olmam herşeye karşılık geliyor. Günler döngüsünü birbiri ardına kovalarken, herkes; Herkesleşiyor. Sen biraz daha özelleşşiyor, sıradışı bir hâl alıyorsun. Artık rahatlıkla gelemez oldum yanına, sana ulaşabilmek için tahta bacaklar eklettim bacaklarıma.. Ve kötü son! Belki biz de biteriz. Sen olmaya da bilirsin, olmazsın! Ama adını yaşatacağım! Ben bunca yağmura karşın ev olsam yıkılırdım, kutuplarda buz olsam şu güneşin altında erirdim. Yaprak olsam bu esintide sürüklenir de sürüklenirdim. İnsanım, herşeye katlanıyorum. Ne olursa olsun hereşeye rağmen yaşayacak olanım ve lâyık olmaya çalışıyorum. Çünkü; Biz gariban insanlarız. Fukaralığı ata yadigârı belleyip özevlat gibi sahip çıkarız. Aşımız çeşitlenmez, suyumuz artmaz. Fazlasına da göz dikmeyiz.Yarına yarın bakarız deyip gündelik vakit geçirmenin sıradanlığında ömür tüketiriz. Ölümü daima akılda tutup, ne zaman heveslerimiz ağır bassa dilimize dolar, tüm vazgeçişlerimize sebep kılarız. Bizim yakamız bir bile olsa bir araya gelmez.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak