vicdan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
vicdan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

İtiraflar


Hiç stabilite edemedim hayatımı 
derken dengelenmiş de farkında değilmişim. 
Genelde durgun bir tavır sergilerim. 
Bazen gülüp, bazen ağlarım, herkes gibi.. 
Koca şehri de kendime benzetmişim meğer. Ah be ankara; kâh güneş açıyor, kâh sağanak yağıyor, kâh fırtına çıkıyor. iyi mi oldu kötü mü oldu bilemiyorum ama moralim bozuluyor bazen, ben insanları severken onların bana aynı şeyleri hissetmemiş olmaları canımı sıkıyor. Öfkemi kontrol etmekte zorluk çekiyorum. Öyle sanıyorum ki birgün, evet birgün haddimi aşacağım.. Yapmaktan korktuğum şeylere karşı cesaretlenip, o yöne doğru yelteneceğim. insanları kullanıp, sadece işime yaradığı kadarı ile ilgilenip sonra kenara itivereceğim, Onlardan olacağım. korkarım ki bu duruma vicdanım da el verecek, önümde tek engel ise zihnim. Sinirlenirsem kısa vadede yaparım ama zaman geçtikçe düşünmekten alamam kendimi ve vicdanım bağırıp karşı çıkar. ortada kalmışlığın ızdırabına göğüs germek ne demek bilir misin? hiç gelmeyen birinin varlığına alışıp yokluğuna dertlenmek ne demek bilir misin? Bilmiyor olabilirsin, ama hissetmek zorundasın. kalbi olan herkes hissiyatına önem vermek zorunda. ben de hissiyatıma önem ve değer veriyorum. o nereye yönlendirirse o taraftan kendime yer ayırtıyorum.Meselâ; Hâlvete girdiğimden beri zina illetine karşı müthiş bir savaş veriyoruz. Çok defa yenilebilirdim ancak ne zaman meyletsem müthiş bir gayret ile araya girdi ve bu şekilde birkaç kızdan ayrılmış bulundum. onlar anlamadılar bu denli gidişimi, ben de anlatamadım doğru düzgün, döngü döndü ve yine birisinin peşine düştüm. Niyetim hep masumdur kızlara karşı, güzel hayaller besliyorum evleneceğim kadına dair. Ama hayat bu; ütopya baz alınarak yaşanmıyor. Ahh.. Yokluğumun önemli olmadığı bir hayatı yaşamaya çalışıyorum. Ve yaptığım her yanlış bana hayatı anlatıyor. Yanlış yapmadığım bir gün olursa, göreceksiniz ki o gün ölmüş olacağım. Hayat çok kötü değil aslında, çünkü; ölüme hazırlıyor. Ve öldüğün zaman bulacağın bir sonsuzluk var. karamsar biri olmamın kötü olduğunu söylüyor çevremdekiler, anlamıyorum. hayat benim iken rotasını başkaları çizmek istiyor. Ya beni olabilecek durumlara karşı uyarıp düşmemi istemiyorlar ya da düşersem kalkamayacağımdan korkuyorlar. Aklımı toplamam gerek ama kendime vakit ayıramıyorum. Dakikalarca boş vaktim var ancak yine de yeltenip birşeyleri yoluna koymuyorum. ben de doğru şeyleri söyleyip uygulamayan kişilerdenim. tipik bir türk erkeğinin, ergenliği yeni bitirmişlik sersemliğindeyim. büyüdüm havalarına girmedim pektabii ancak yine de bir gelişmişlik söz konusu, meselâ: Yağmurda insanlar koşuştururken ben ıslanmış ayakkabım ve üst başımla aheste yürüyüp hayattan zevk alırcasına mutlu olabiliyorum. Kuytu bir tepeye çıkıp, aşağıdaki manzarayı izlmeye doyamıyorum. bunlar olgunluk için hiç de küçümsenmeyecek ufak adımlar olsalar da yetinecek gibi durmuyorum. ben altı yaşımdan beri yetim gibiyim, pederbey evi otel gibi kullanıyordu. neyse ki birkaç sene öncesinde annem çalışmaya başlamıştı da kursağımızdan birkaç lokma geçiyordu.Her akşam sarhoş gelip, el alemdenlafını işitiyordum. Onun yüzünden çokdefa rezil olmuştum küçük yaşlarda, bazen de beni yollardı içki almaya.. gönlü kırılmasın diye gidip alıyordum.hayatımın ortasına dikilmiş incir ağacı gibiydi. Tüm bunlar geçmişte kaldı ancak izleri silinmedi ve etkileri de arasıra olmuyor değil.Örnek vermek gerekirse; insanlara daha çabuk sinirlenip, tepki verir oldum. Hoşuma gitmiyor ama yapmaktan da alamıyorum kendimi, geri duramıyor, susup köşeme çekilemiyorum huyum kurusun. olumsuz bir durum, ve ben olumsuzluklarla nasıl başa çıkılır bilmiyorum. Çünkü genelde kaçan taraftım, mücadele edecek güçte olamadım birtürlü ve silemediğim izler yüzünden geçmişe döndüm sürekli. Ama bazen soyutlamayı başardım kendimi, hayatımda her ne varsa.. Şöyle ki;Kurduğum hayaller, kurgusunda payım olmadığı halde yaşadığım gündelikler, dinlediğim müzikler, okuduğum-yazdığım şiirler-sözler-kitaplar, alıp-verdiğim nefesler, ansızın gelen hüzün ve bazen de gülme isteği.. Yani varlığı mevcut olan herşey kafamın içinde yaşayabiliyorum. aslında kulaklıkla tanıştıktan sonra alıştım herşeyi kafamda yaşamaya, birini sevsem ya da hakkında olumlu olumsuz fikirlere sahip olsam ya da bir müzik dinleyip duygularıma esir olsam ya da çok heyecanlı bir olay yaşasam insanlardan uzak durup kafamda yaşıyorum.Daha güvenilir bir yol imiş gibi geliyor. Çünkü insanlarla ne zaman samimiyet kursam, kafamda onlarca kuşku oluşuyor. kuşkularıma kulak vermeden yarını edemiyorum. Yüzlerindeki ikilemi görünce tedirginliğim artıyor. Korkularıma biryenisi daha eklensin istemediğimden uzak durmak daha cazip ama bu sefer de yalnızlık çalıyor kapımı.. Vicdanım tedirgin bu konuda, çünkü uçurumdan düşercesine korkuyorum yalnızlıktan.. Evet asıl gerçek bu işte! şayet korkmuyor olsaydım kimsenin yüzüne bakmazdım. kimseden samimiyet beklemez, kimseden medet ummazdım. Böyle bir itirafın ne gereği vardı bilmiyorum ve korkularıma biryenisini daha ekledim şuan, saat 02.22 ve ben yine içime açılmışken uykusuzluk dramında ritim tutuyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak