Çiçekli ayakkabınla avuç dolusu sevgi getirirdin!
Papatya eşarbın ile seviyor-sevmiyor çelişkisi biterdi!
Konuşmuyorken buluşmuşluğumuz bile var!
İmkansıza imkân sağlayan eşsiz kimselerdik,
Tiz sesinde sevinç çığlıkları hoş..
Kir ellerime aidiyat hissedememen hor..
Kendi içine kapanışın ayrılığa gebe..
Kendince haklı oluşun, muhtelif irade
Ortada kalmışlığıma taraf olurdun!
Onlarcasına katışmadan kendini korurdun!
Olaylar üst üste geliyor, kaldıramaz oldum
Olan oldu, olacak olanlara savrulurduk
Zafiyet oluşturan duyguların mahseninde kayboluverdim
İçeriden sesini duydum, kavuşacağımı düşünmek cezbediciydi
Ulaştığım sen değildin ve üstelik bu son şanstı
Kime döneceğini şaşırmış halde, sahiden kör mü talih?
Oturup yüzündeki çilleri sayamadım
Mahrumiyetten doğan mağdurluğu aldıramadım
Kabulleniyorum. Artık olmayacaksın,
Seni sonsuzluğa uğurlamak yasa boğacaktır!

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder